Emre U.
@Theulcay
İnstagram:
theulcay - duslerkutuphanesi
Çiftin yüzlerindeki belli belirsiz seğirme, gittiği her yerde neden olduğu bir etkiydi. Tüm tırpanlar bilirdi bunu. İnsanların bir tırpanla karşılaştıklarında hissettikleri ya kaç ya dövüş içgüdüsünün bastırılmasının bir sonucuydu. Hem kaçmanın hem de dövüşmenin sonu bir devşirmeye vardığı için insanlar bu içgüdüyü bastırmayı öğrenmişti; yine de ara sıra zincirlerini koparmaya çalışıyordu.
Reklam
Ben Marie'yim. Susan değil. Kendine sürekli hatırlatması gereken bir şeydi bu çünkü mesele yalnızca kendini Tırpan Marie Curie olarak sunmaktan ibaret değildi; kendini o şekilde görmeye başlaması gerekiyordu. Bunun gerçekliğini hissetmesi. Dışavurduğu personası bir yere kadar tamamdı ama insanın o personayı kendi düşüncelerine dâhil etmesi ayrı bir meseleydi. Başka bir dilde düşünmeye benziyordu.
Artık onları her zaman tanıyamıyordu.
Her şey güzel giderken birden, Bu insanlar kim? diye düşünüyordu.
Ben kimim onların yanında?
Burada ne yapıyoruz?
Neye dönüşüyoruz?
Neye dönüştük?
Sonra da şu düşünce beliriyordu:
Hepimizi kırılacağımız anı bekliyoruz değil mi?
Bu sadece bir mola yeri.
Yine de onların mutlu olmasına seviniyordu. Mutluluğun var olmasına seviniyordu. Her ne kadar sadece şimdilik olsa bile.
Bobbe’nin çektiği çile, neden sürekli pislik gibi davranma hakkı veriyordu ona? Neden birine böyle bir hak vermeliydi? Hepimiz bu karmaşanın içindeydik. Dinmiş, milliyetmiş, hepi teferruattı, gereksiz bilgiydi. Sonuçta hepimiz zamanın ön camına çarpan böceklerdik, değil mi?
8/10
Beğendi
·23 saatte okudu
·Okunma: 11 Mart 2026 17:55
·2026 21. kitabı
Reklam