Emre U.
@Theulcay
İnstagram:
theulcay - duslerkutuphanesi
Kimileri küçük kasaba hayatını rutin bulur, hep aynı şeylerin tekrarlanmasından bunalırdı. Jesse içinse dünyada Tarçın Kasabası'ndan daha huzurlu bir yer yoktu. Bunu sıkıcı bulanlar çoğunluktaydı ama ona göre bu öngörülebilirlik güven demekti. Değişimden nefret eder, süprizlerden hiç hoşlanmazdı. Bu kasaba onun için hem bir liman hem de bir çapaydı; çapa dibe batmaktan ziyade, onu olduğu yerde dengede tutardı. Buna ihtiyacı vardı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Herkese Selam
Bugün sizlere Gümüş Yürek serisinin final kitabı Yolun Son Şarkısı ile geldim.
Serinin son kitabında aksiyon kadar duygular da ön plandaydı. Eira’nın yaşadığı duygusal kırılmalar, vermek zorunda kaldığı zorlayıcı kararlar ve sessiz iç hesaplaşmalar beni çok etkiledi. Özellikle geçmişle hesaplaşma teması, final kitabına yakışır bir derinlik ile işlenmişti. Aklımda soru işareti kalmadan ve tüm cevapları alarak bitirdim kitabı. Son sayfayı kapattığımda içimde tatlı bir boşluk kaldı sanki
Romantizm yine arka fonda varlığını sürdürüyor olsa da etkisi çok daha derindi. Duygusal olarak etkiliyordu insanı. Fantastik unsurlar ise hikâyeyin bütünlüğünü kusursuz bir şekilde tamaladılar.
Ve şunu söylemek istiyorum her kitabın sonunda anlatılan kısa hikayelerin bir sonra ki kitapta detaylandırılması ve o karakterleri hikayenin içinde görmek bu serinin belki de en sevdiğim yönüydü.
“Türkler Fantastik yazamıyorlar abi” algısını Damla kalemi ve kurgusuyla yıkmayı çok güzel başardı bence. Fantastik seven herkese bu seriyi kesinlikle tavsiye ediyorum…
Kimler Okumalı?
Fantastik ve Duygusal anlatımı sevenler
Güçlü kadın karakter okumayı sevenler
“Final beni ağlatsın ama her şey çözülsün” diyenler
Gitmesine izin vermek akla da göze de merhamet gibi geliyor fakat bir şey -diyelim ki cadının tekinin bedeninde hayatına son verecek bir yara açmak- nasıl zalimce görünüp, insaflıca olabiliyorsa başka bir şey de merhametlice görünüp gaddarca olabilir. Böylesi ilk kez bana daha kolay geliyor. Revon, bunu uzun zaman önce hak etti.
Yürü, diyordu yol. Sen bana lazımsın. Yol benim, benim uzandığım noktaları anlamlı kılan sensin. Yürü, Eira. Ayakların taşlara, bedenin rüzgara alıştı. Yürü. Tanrı'nın sana özgür irade hakkı tanıdığı yol ayrımına henüz varmadın. Ne yöne uzanacağımı ben de senin gibi bilmiyorum şimdi. Bu yüzden lazımsın bana.
"Ben bilge bir adam değilim ama beni iyi dinle şimdi. Geçmiş bizler, şimdide hayatta kalamazlar. Bu yüzden ölmeleri ve yerlerini yeni bizlere bırakmaları gerekir. Geri dönebilmenin bir yolunu bulsan bile șu anki sen olarak da oraya uyum sağlayamazsın. Şimdide var olmaktan korkmak da ancak kendini hiç tanımayanların işidir. Sen onlardan biri değilsin Eira. Öyle olduğunu düşünerek kendinle aramı açma."
Olduğun kişiyi kendi özüne yabancı sayma. Velia'nın bana söylediği de buydu. Söz konusu ben, Velia ve Doktor olduğunda sınırlar öyle bulanıktı ki.. Siyah, beyaz ve gri gibi.... Yalnızca ton meselesi.