Emre U.
@Theulcay
İnstagram:
theulcay - duslerkutuphanesi
%17 (61/344 syf.)
Reklam
Eski kalbim gitmişti.
Artık onun sesini dinleyemezdim.
Mayoyu çöp kutusuna bastırdıktan sonra bir şort ve yüksek yakalı bir tişört kaptım. İçine yedek kıyafetler ve bir havlu koyduğun küçük çantamı yatağın altına ittim.
Sonra da gece yarısını beklemeye koyuldum.
Çünkü eski kalbim bana olduğum yerde kalmamı söyleyecek olsa da elimdeki tek kalp ‘git’ diyordu.
Chloe hala anlamıyordu. Gözlerimi açıp ‘onun’ kalbinin ‘benim’ göğsümde attığını hissettiğimden beri sadece şunu düşünüyordum: Kalbim gitti. İçimde başka birinin, bir yabancının kalbi var.
Sanırım tam da annemin tepemde ağladığı, babamın ağlamamaya çalıştığı ve hemşirelerin, “Harikaydın, tatlım,” dedikleri o anda başlamıştı. O birini düşünmeye başlamıştım. Şimdi benim içimde atan bu hayatla ne yapacaktım?
Asla dışarı çıkmıyor değildim ama listede geçen hayat, ipin üzerinde yürümek gibiydi. Bir yanda yaşam, diğer yanda ölüm vardı ve dengeni neyin bozabileceğini bilmiyordun.
Toplum, bireyleri birbirine bağlayan iplerle doluydu ve bu ipler herkesin boynundaydı. Hayatta kalmak için bazen bu ipleri koparmak gerekirdi. Ama mesele yaşam ve ölüm değil, öldürüp öldürmemekti!
Reklam