Furkan Doğan
@Thorlok
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Vampir edebiyatının temel taşı" gözlemini yapmak pek zor olmaz. Zira Carmilla neredeyse 150 yaşında bir kitap. Bahsedeceğim sebepler ve daha bir dolusu nedeniyle vampirlerin doğası gibi yaşa meydan okuyan bir eser.
Yaşına meydan okumasının sebeplerinden biri zamanında yayılan ve günümüze dahi gelmeden klişeleşen vampir kurallarına meydan okuması. 149 yıllık bir kitap, vampir mitlerine ilgili birisine 2021 yılında bile yeni bir şeyler sunabiliyor.
Kitap kendisinden 26 yaş küçük olan ve vampir anlatılarının ilk sırasına konulan Bram Stoker's Dracula'yı oldukça etkisi altına almış. Hatta "Doktor" adlı bölüm Van Helsing efsanesinin doğuşunun özeti gibi. Edebi açıdan da aralarında bir seviye farkına rastlamadım. Sanırım Dracula'yı ön plana çıkartan şey tarihi yaşanmışlığının bilinirliği ve karakterin daha güçlü bir kişiliğe sahip olmasıydı. Elbette bu Dracula'yı delilercesine seven ben için bir kıyas, bir küçümseme değil ancak Carmilla bu kadar iyi bir eserken, "neden daha geç duydum?" diye düşünmeme sebep oldu.
Yine de karakterimizin popüler kültürde hala yer alması sevindirici. Kendisini Castlevania oyunları ve Netflix dizi uyarlamasından hatırlayacaksınız. Edebi versiyonuna çok sadık kalmamakla birlikte, kendisini göstermeye devam ediyor.
E.T.A. Hoffmann'ı övmeye okuyucuyla kurduğu diyaloglardan başlamak istiyorum. Özellikle Kumadam öyküsünde doğrudan okuyucuya seslenmesi hikayeye doğrudan adapta olmamızı, Hoffmann'ın öyküsüne olan inancını, dolayısıyla kendi inancımızı pekiştirmemizi sağlıyor. Adeta yazarın bu olaya şahit olduğuna ikna oluyoruz.
Öte yandan kitabın içerisindeki iki öyküde de yazarın keskin hatlara sahip bir stili olduğunu anlayabiliriz. Paranormal olayların kilit açıcıları olarak güzel bir kadını, bir seyyar satıcıyı kullanması, yaşlılığın getirdiği hüznü ve korkuyu defalarca, inatla anlatıma işlemesi, camları veya cam içeren gözlük, dürbün, ayna gibi herhangi bir eşyayı sık sık kullanması bu stilin kurallarından olsa gerek. Bu da yazarın imzasını asla unutmamamıza sebebiyet verecektir.
Sanrılı anlatımın, bir düş içerisindeymiş gibi mekandan mekana sürüklenmenin verdiği yoruculuk, öykülerini daha dikkatli okumayı gerektiriyor. Çünkü kabus içerisinde kabus içerisinde kabus görüyor, bu kabuslarda sürekli yeni mekanlara ve karakterlere rastlıyoruz. Eğer dikkatinizi bir anlığına kaçırırsanız öykünün büyüsü kaybolabiliyor. Paranormal olanın korkusu ile birleşen bu ihtiyat, stresli bir okumayı peşinde getiriyor. Kimilerince beğenilmeyecek bu yöntem beni kitaba daha da yakınlaştırdı.
Belki de benim yorgun bir dönemime denk gelmiştir, bilemiyorum. Fakat bu kadar az sayfa sayısı bulunan bir eserde, hikayenin atlayış noktalarında sık sık karakter değiştirme düşüncesi ne kadar doğru tartışılır. Yine sayfa sayısı nedeniyle bu karakterleri tanıyamıyoruz ve hepsi isimleri farklı ancak kendisi aynı kişiye dönüşüyor. Neticesinde bizim yeni karakterleri tanımamızın bir amacı kalmıyor.
Ancak hemen acele etmeyin, çünkü negatif düşüncelerimle anlatmaya başladığım Yüce Tanrı Pan'ı beğendim. Hem bir başyapıt olarak gördüğüm Pan'ın Labirenti filmine esin kaynağı olması, hem de sürekli olarak ufak iğneler batıran anlatısı sebebiyle keyif aldım. Ancak uyarmalıyım ki Pan'ın Labirenti filmi bu kitabın yalnızca kabataslak filminden ilham almış. Yani filmi izleyenler tamamen yeni bir şeyle karşılaşmış olacaklar.
