Bahçe onun öteki muhtemel yaşamıydı onun sesiydi tutup içine attığı her şeydi onun aracılığıyla konuşuyordu ve kelimeleri elmalar kirazlar iri kırmızı domateslerdi oraya vardığımda yaptığı ilk şey bana bahçeyi dolaştırıp göstermek olurdu bahçeye seferinde farklıydı.
Bu sayfalarda ışık olsun istiyorum öyle sonrası ışığı bu kitap ölüm hakkında değil sona eren bir hayat için duyulan hüzün hakkında arada fark var bu sadece onun bal dolu peteği için değil peteğin boş hücreleri içinde duyulan bir ürün hatta o çok daha güçlü elimizde kim onların dahi yanıp tükenirken hatırladıkları için duyulan hüzün babamın dediği gibi korkacak bir şey yok.