Onur Köksal
@TimeTraveller_
Âlimlerden biri şöyle der: “İnsanlar içinde münafıklığa en yakın olanı, kendisini münafıklıktan beri gören kişidir.”
Dostlar arasında kusur olmayan şeyleri kusur olarak gören hasetçiler ve garaz sahipleri hiç eksik olmaz. Yahut senin kusurlarını gizleyen dalkavuklar eksik değildir. Bu sebeple Davud-i Tâî rh.a., insanları bırakıp uzlete çekilmişti. Kendisine neden insanların arasına karışmadığı sorulunca şöyle dedi:
- Kusurlarımı gizleyen insanları ben ne yapayım!
Zahid kişi, dünyadan yüz görmeyince dünyayı terk eden kişi değildir. Asıl zahid, dünya kendisine teveccüh ettiği halde ondan yüz çeviren ve ondan kaçan kişidir.
Hikmet sahibi bir zat, bir kişiye şöyle nasihat eder:
- Sana, nefsinin arzuları ile savaşmanı tavsiye ederim. Zira nefsin hevaları kötülüklerin anahtarıdır, iyiliklerin hasmıdır. Nefsin bütün hevaları sana düşmandır. Hevaların en tehlikelisi günahı sana takva olarak göstermesidir. İnsanın içinde bulunan bu çatışmayı çözmenin yolu; gevşekliğe yer bırakmayan bir kararlılık, yalana asla meyil göstermeyen bir doğruluk, gecikmenin bulunmadığı bir devamlılık, ümitsizliğe kapılmadan sabır göstermek ve hiç boş vakit geçirmeden bütün vakti ibadet niyetiyle geçirmektir.
İnsanın kalbi taş gibi, hatta ondan bile katıdır. Bu kasveti de ancak hem korku hem de şükür ve sevinç hallerinde gözyaşı dökmek giderebilir.