Onur Köksal
@TimeTraveller_
Bu konuda aslolan şudur: Gölgede kalmak, dıştan başka türlü görünmek, iman konusunda orta bir ahlâkî tavır sergilemek. Tuttuğu yolu saklamak için, ayrıca da hem zühdünü gizlemek, hem de zühdünü gizleyenlerden olduğunu belli etmemek için insanların arasına karışmak.
Allah kendisinden râzı olsun Hz. Âişe annemiz, Peygamberimiz aleyhisselâmın şöyle dediğini haber vermiştir:
Beni Yüce Allah’a yaklaştıran bir ilmi edinmediğim gün geçerse, o günün güneşinin doğmasında benim için bereket yoktur.
Sadece ot yiyor ama bir etoburun kalbine sahip. Ve bunu bilmiyor çünkü kimse ona söylememiş.
Paranın kokusu olduğunu söylerler, ama bu doğru değil. Para da rakamlar kadar temizdir. Asıl kokan insanlar. Her insanın kendine has, gizli bir kokusu var, koku kızdıklarında, utandıklarında ya da korktuklarında daha da keskinleşiyor. Köpek bu kokuyu hemen alır, anında tanır.
Dikkatlice okunur ve üzerinde tefekkür edilirse, Kur’ân-ı Kerîm’in baştan itibaren ikazlarla ve korkutucu haberlerle dolu olduğu görülür. Kur’ân-ı Kerîm’e iman eden bir kişi bu ayetler üzerinde düşündüğü zaman mutlaka hüznü artar, korkusu büyür.
Bir bakarsın ki insanlar Kur’ân-ı Kerîm’i, Arapların şiirleri okudukları gibi akıcı ve güzel bir şekilde okurlar; harflerini mahreçlerinden çıkarır, üstün, ötre ve esre okunması gereken yerlere dikkat eder. Bu hususta birbirleriyle yarışırlar. Ancak onun manasına ve içindekilerle amel etmeye hiç iltifat etmezler. Acaba cihanda bundan daha büyük bir aldanış var mıdır?
Buna yakın bir aldanma da şudur: Bir takım insanlar hem ibadet eder hem de günah işlerler. Ancak; günahları sevaplarından daha çok olduğu halde affedileceklerini beklerler. Günah kefeleri daha dolu ve baskın olduğu halde mizanda sevap kefelerinin ağır basacağını zannederler. İşte bu, cehaletin zirve noktasıdır!
