Onur Köksal
@TimeTraveller_
* Shelley’in (ö. 1851) Tesellisi: Ümit, doktorun yazdığı reçeteden daha etkilidir. Tahammül gücü veren ve insanı canlandıran şey, ilaçtan daha değerlidir. (Son İnsan)
Kendime verdiğim değer, çoğu insanın katlanamayacağı durumlarda ayakta kalabilmemi sağladı çünkü anlamsız bir kedere saplanarak insanlığa faydalı olabilecek yeteneklerimi boşa harcamanın büyük bir günay olduğuna inanıyorum. (Frankenstein ya da Modern Prometheus)
Reklam
* Tam sıkıntıya girdiğin demlerde lütf-u ilahi ile açılan sürpriz kapıları düşün. Çıkmaza girdiğin hâlde işin içinden çıkarıldığın zamanları düşün. Aşamazsın, dedikleri hâlde aşman nasip edilen eski zorlukları düşün. Zor dönemlerden birer birer nasıl feraha çıkarıldığını düşün. Şimdi, bugün yaşadıklarının da böyle olacağına kalbini alıştır.
* Sen herkesten ayrısın. Seni herkesten ayrı yapan şey, yalnızca fıtratın ve görünüşün değil, aynı zamanda dünyadaki hikâyen. Bu, senin hikâyen. Hikâyendeki acılar da sana özgü. Sen işte bu hikâye sayesinde sen oldun. Kendi hikâyenden korkup kaçarak değil, onu iliklerine kadar yaşayarak sen olmayı sürdürebilirsin.
* Yalnızım diye düşünme. Kendimle vakit geçiriyorum, diye düşün…
* İnsan kendini bu kadar güçlendirdiği hâlde, aynı anda nasıl hayal bile edemeyeceği kadar zayıf da olabiliyor. Bir hasta, bunca tedavi ve onarımdan sonra nasıl oluyor da hastalığının ve zayıflığının ilk hâline bu kadar hızlı dönebiliyor? Buna hayret edilmemeli. İnsan budur işte. Onarılmış yanlarıyla, onaramadığı yanlarıyla insandır bu. En iyi onardığını düşündüğü yanlarının meğer hâlen en büyük yaraları olduğunu görmekle ve üstelik bu tabii hâline şaşırmakla da insandır bu.
Reklam