en çok kendi eksikliğinden bahsediyor, noksanlığından habersiz. diline pelesenk ettiği hayattan tek kelime anlamıyor. yamuk yürüyor şimdileri. çarpıyor onunla aynı hizada olanlara. onunla aynı hizada olanlardan devriliyor. kalkıyor. yürüyemiyor. insan aynı yoldan iki kere yürüyemeyez, diyor.
ne hava aynı hava
ne gök durduğu yerde
ne sen aynı sensin.
Çünkü bu şiirde önce bir ülküsü olan, bu ülküye inanan, inandıktan sonra da hayatını körü körüne o yola adayan bir insan anlatılıyor. Çağımızda kolay kolay rastlanmaz buna.