Hislerimi yitirdim ya da deliriyor muyum bilmem ama herkes bir şeylere bu kadar öfkeliyken benim bu kadar tepkisiz ve dingin kalabilmem ne kadar doğru acaba? Oysa kendimi dünyaya karşı savunmasız hissetmem gerekmez miydi? Hayatta hiç kimseye karşı bir kırgınlığım yok. Ne varsa, ne olduysa hepsini affettim, unuttum, ruhumun karanlık dehlizlerinde mutsuzluğa dair öylece bekleyen hemen her şeyi, her bir parçamı söküp attım içimden. Bu vazgeçişin beraberinde huzurlu bir aydınlanma hâli yaşayacağımı beklerdim ama öyle olmadı.