Hayatta her şey başlıyor ve bitiyor, kendi hikayesi içinde tamamlanıyordu. Yarım kalan duygularıydı insanların; konacak dal bulamayan kuşlar gibi her gün batımında havada dolanıp duruyordu duygular öylece.
Kendimi alıp senin yerine koyuyorum. Seni alıp bıraktığım boşluğa koyuyorum.Gözlerimi kapatıp zamanı görmezden geliyorum. Çürümüş duyguları kurutup ufalıyorum. Geçmeyen bütün dakikaları uçmamakta ısrar eden kuşlara veriyorum. Saksıları götürüp toprağa ekiyorum. Sihirli değneğimle çiçekleri görünmez hale getiriyorum.Bulutları parçalara bölüp güneşe bandırıyorum. Yaşamaya kıyamadığım günleri hafızamdan dışarı atıyorum. Kurumuş çamaşırları ıslansınlar diye yeniden yağmura asıyorum. Güverteye çıkıp sefere çıkan limanın ardından bakıyor, el sallıyorum. Filmleri artık hep başından sonuna doğru seyrediyorum. Parmağımın ucuyla şiirlerin kafiyelerini bozuyorum. Ne zaman arasam kendimi kaybolmuş bir halde buluyorum. Noktayı getirip cümlenin başına koyuyorum.