ümran
@Tosba
Gölge, yani ruhumuzun öteki yüzü, bilinçli zihnin diğer karanlık kardeşidir… Ruhumuzun ikizini taşıyan hayalet… Gölge bilinçli ve bilinçdışı zihnin arasındaki eşikte bekler ve rüyalarımızda onunla, kardeş, dost, hayvan, canavar, düşman, rehber olarak karşılaşırız. O, bilinçli benliğimize kabul etmek istemediğimiz ve kabul edemediğimiz her şeydir; içimizdeki, bastırılmış, yadsınmış ya da kullanılmayan tüm özellikler ve eğilimlerdir.
ümran
Gölge eşikte bekler; bilinçdışının yaratıcı derinliklerine giden yolu tıkamasına izin verebiliriz ya da bizi elimizden tutup o derinliklere götürmesine razı oluruz. Çünkü, kökenini evrim tarihinin derinliklerinden alan gölge basitçe kötü değildir.Aşağılık, ilkel, sakil, hayvansi, çocuksudur; güçlü, canlı ve kendiliğindendir .51
Reklam
Hani bazen iki insan birbirinin varlığında eriyip bir bütüne dönüştüğünde ya da doğayla gerçekten iç içe olabildiğimiz ender anlarda benliğimizin sınırları silinir ya, işte sadece o anlarda hayatımızın ilk günlerindeki “ilişki içinde varolma”yı yeniden yaşayabiliyoruz, bazı insanlar belki de hiç yaşayamıyor. İlişki, işbirliği temelinde oluşan bir kucaklaşma. Zorunluluktan ya da insanın kendi isteğiyle de olsa, bir şeyler kazanmak ya da bir şeylerden korunmak amacıyla oluşan beraberliklerinde ilişki yaşanamıyor. Oysa insanlar, farkında olarak ya da olmayarak, birtakım beklentilerle birbirlerine yaklaşıyorlar. Çoğu zaman, biri diğerinden, diğeri de ondan kendisini “ yaşatmasını” beklerken, şirket ortaklığı benzeri ilişkilerin içinde hapsolup bu kez de beraberliklerin çürümesini bekleyerek.
ümran
İlişki aynı zamanda, bir şeyleri birlikte yapmaktan mutluluk duymaktır. Önemli olan yapılan iş değil, yapılan şeyin birlikte yapılması ve o şey yapılırken bir bütün olabilmek. Dolayısıyla olmak, yapmaktan önce gelir.
Uyum ya da çatışma , neşe ya da üzüntü bile ikincil kalır. Önemli olan iki insanın birbirlerini varlıklarının temelinden yaşaması, kendi kendilerinden kaçmak yerine birbirleriyle bütünleşirken kendi kendileriyle de bütünleşmeleridir.
ümran
1970’ lerde Locarno’da Fromm’ un asistanlığını yaptığım sırada, onun sıra dışı sevme yetisine defalarca şahit oldum . Bu onun eşiyle kurduğu sohbetin daha en başında, onunla sohbet etme biçiminde bile hissediliyordu. Her şeyin ötesinde Annis’e beslediği sevgide, mesela onu asansörde öptüğünde, ona veda ettiğinde, onunla konuşma şeklinde, ona bakışında ve dokunuşunda görülebiliyordu. Fromm’un sevme yetisi, onu okuyanlar için Sevme Sanatı’nda halen yaşamaktadır. ♥️ syf 188
Uyum ya da çatışma , neşe ya da üzüntü bile ikincil kalır. Önemli olan iki insanın birbirlerini varlıklarının temelinden yaşaması, kendi kendilerinden kaçmak yerine birbirleriyle bütünleşirken kendi kendileriyle de bütünleşmeleridir.
ümran
Fromm sevme yetisinin önündeki içsel engellerin farkına varmak ve onları zapt etmek konusunda başarı sağladıkça ( rüyalarını analiz ederek, meditasyon yaparak ve yoğunlaşma pratikleri ve fiziksel egzersizler yaparak) sevmeye muktedirliğini sanki duyusal bir ihtiyaçmış gibi uygulayabilir hale gelmişti. Fromm’u hayatının son on yılında tanımış olan herkes onun sevebilme yetisini bir ihtiyaç gibi, öteki insanlarla sevgi dolu bir yoldan bağ kurmayı tecrübe ettiğini gözlemlemiştir. Onun açısından, sevgisini ifade edebilmek aslında feragat edemeyeceği ve mümkün olabildiğince sıklıkla karşıladığı bir ihtiyaçtı.
Fromm’la kişisel tartışmaları anlamanınözel bir niteliği de, sohbet ettiği kişiye verdiği dikkat, ilgi ve kendisinin temsilcisi olarak işlev gösteren sorularla izlediği dolaysızlık ve sergilediği yakınlıktı. Soruları insanın içine işleyen , delip geçici sorular olabiliyordu.
ümran
Soruları karşısında belki kendimi çıplak veya apaçık ortadaymış gibi hissetmiş olabilirim ama kendimi asla korumasız, yargılanıyormuş gibi veya kötü biri olarak hissetmeye zorlanıyormuşum gibi gelmedi. Size bakışları ve aynı zamansa soruları içinize ne kadar işlese de müşfik bir yanları da vardı. Onları, sevme sanatı’nda bahsettiği “bilgi” arzusu karakterize ediyordu: “ birini hakikaten tanımadan ona saygı duymak mümkün değildir.” Bu tip bir bilgi ise, yalnizca kişi yönelttiği soruları kendi kendine de sorabildiğinde de mümkün olabilir.