Bizi insanlara bağlayan şey, bir gece öncesine ait hatıraların, ertesi sabah ait beklentilerin oluşturduğu sayısız kök ve zincirdir; kopamadığınız alışkanlıkların kesintisiz örgüsüdür.
Nasıl ki cömertlikten İstifçilik yapan cimriler varsa ,biz de cimrilikten harcayan müsriflerizdir; hayatımızı bir insandan çok onun kendine bağlamış olduğu saatlerimizi günlerimizi feda ederiz henüz yaşamamış görece gelecekteki hayat bize daha uzak daha ilgisiz görünür, o kadar mahrem o kadar bize ait değildir sanki yapılması gereken o insandan çok daha önemli olan bütün bu bağlardan kopmaktır.
Gerçeklik meçhule giden yolda bir ilk adımdır sadece ve bu yolda pek fazla ilerlememiz mümkün değildir en iyisi bilmemek mümkün olduğunca az düşünmek kıskançlığa en ufak bir somut ayrıntı sunmamaktır.