Akıl, bilmediğini bilmiyor. Trajedi burada işte. Ya da komedi. Göz kendini göremiyor, üstelik göremediğini bilmiyor. Akıl, sezgiyi inkâr ediyor. Onu doğuran hissi küçümsüyor. Kalp gözleri kapalı, "makul" olana müheyya bir döngü
Değil mi ki doğum ve ölüm tarihleri arasına sıkışmış bir hayat olacaksın. Ve her dediğin doğru çıkacak.
Değil mi ki şimdiden bir "hîç"sin. Bizim çok sonraları sürünerek geleceğimiz yerde şimdidensin. Hây!
İşte önünde dizlerim üstündeyim. Hây!
Değil mi ki sen bir delisin.
Helâl et gitsin aklını.
Aklın geride bile kalmasın
Oysa değişen çok şey vardır da değişmeyen bir tek bunlar kalmıştır. Göremezsiniz.
Görseniz değişmezsiniz.
İşte bu yüzden fark edemezsiniz.
Sadece biri. Sadece biri. Yıllar sonra.
Görünürde yitirilmiş bir yaşamın sahibi. Kim bilir neden, kendisi de fark etmeden. Karşınıza çıkınca.