Tuğba Aksoy
@Tuak
Reklam
Cinsel hormonların yarattığı farklı gerçekliklerle ilgili ilk uyanışım uç noktadaki âdet öncesi beyin sendromu dediğim rahatsızlıktan yakınan kadınları tedavi etmeye başladığımda gerçekleşti. Âdet gören bütün kadınlarda kadın beyni her gün biraz değişir. Beynin bazı kısımları her ay %25 değişiklikliğe uğrar. İşler
bazen çok zorlaşır ama çoğu kadın bu değişiklerin altından kalkabilir. Yine de hastalarımdan bazıları bana geldiklerinde hormonlar yüzünden bazı günler çalışamadıklarını, sürekli ağlamaya başladıkları ya da birini ısıracak kadar öfkelendikleri için konuşamaz hale geldiklerini söylüyorlardı. Ayın çoğu haftasında
zeki, üretken ve iyimser olan bu kadınlar kalan günlerde beyinlerine akın eden hormonlar nedeniyle geleceğin belirsiz olduğuhissine kapılıyor, kendilerinden ve hayatlanndan nefret eder hale geliyorlardı. Bu duygular güçlüydü ve gerçek gibi geliyordu.
Bu kadınlar sanki bu duygular gerçekmiş ve -sadece hormonal değişiklerden kaynaklansa bile-sonsuza kadar böyle devam edecekmiş gibi hissettiklerinden ona göre davranıyorlardı. Durum değiştiğinde yine eski iyi hallerine geri dönüyorlardı. Bu uç âdet öncesi sendromu vakaları, ki bu rahatsızlık kadınların çok küçük bir yüzdesinde görülür, benim kadın beyninin gerçeği nasıl değiştirebileceğini fark etmeme neden oldu.
“Bana göre, hayat bir dizi rastlantı ve bizim o rastlantılarla birlikte nasıl varolduğumuz ya da olmadığımız. Önce günaydın, sonra biraz haz, biraz acı, biraz aşk, biraz hayal kırıklığı, biraz sıcaklık, biraz yalnızlık, biraz boyun eğme, biraz başkaldırı ve ardından iyi geceler. Düş gücü ve tutkuları engellenmişler için ise hayat, çocukken oynadığımız oyunların büyüyünce izin verilmeyen oyunsuzluğu. Bence hayat, burada saydıklarımla ve saymadıklarımla, tartışılması gerekmeyecek kadar sıradan ve yalın.”
