Tual
@Tual__
Kendi oblomovluğumuzdan belki de…·622 syf.·
8/10
2023 4. kitabı
Yiyorum, içiyorum, uyuyorum, gezmeye çıkıyorum. Ama birden keyfim kaçıyor, bir boşluk duyuyorum...
Bazen kendimi bulduğum bazen kızdığım bir karakter oblomov.. Tam diyorum atak yapacak her şeyi yoluna koyacak… yine aynı yerde! Bu gelgitler, karar verip vazgeçmeler, tekrar yeniden yaşamaya başlamalar… Sinirleniyorum. Sonra düşünüyorum acaba kendimize mi kızıyoruz?
Okuduğum çok fazla ilginç kitap oldu ama bu bambaşka bir deneyim oldu benim için.
Okudukça ders aldığım, hak verdiğim, doğru ya da yanlış yaptığımı sandığım her duyguyu her eylemi aynı anda hissettiğim bir kitap.
Normalde kalın kitaplar insanı bir süreden sonra sıkmaya başlayabiliyor. Fakat bu kitap o kadar akıcı bir dile sahip ki zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. Ama kendi oblomovluğumuzdan mıdır yoksa kitabın oblomovluğundan mı bilinmez, okurken de oblomovluk yapmıyor değildim:)
10/10
2021 8. kitabı
“Zaman, insanın içindeki kelimeleri de öldürüyormuş, onu fark ettim, ikimiz de uzakları seyrederken…”
Aslında inceleme yazmayı beceremem pek. İlk defa yazmak istedim. Çünkü beni mutlu eden bir yazarla tanıştım.
O kadar içten ve derinden yazmış ki… Öyküye başlıyor ve anlatıyor. Ne anlatacağını hiç tahmin edemiyorsun ve yine hiç tahmin edemeyeceğin bir şekilde bitiriyor. Dili çok akıcı, etkileyici aynı zamanda araya serpiştirdiği o efsane müzik koleksiyonu… Huzur bulduğum gerçeğini de yok saymayayım: Okurken kendimi anlamsız bir şekilde gülerken bulduğum ve pek çok yerde hüzünlendiğim doğrudur. Dediğim gibi incelemeyi pek beceremem ama beğendiğimi de başka türlü anlatamazdım heralde.
