Tual
@Tual__
Uyuyor. Tuhaf bir kaderi olmasına rağmen yaşadı
Meleğini kaybedince ölüp gitti
İşler kendiliğinden olup bitti
Tıpkı gündüzün yerini gecenin alması gibi
Sayfa 837
Zaten bazı koşullarda çok ileri giderek çocukların nankör olduğunu söylemek sanıldığı kadar doğru bir şey değildir. Gerçek olan doğanın nankörlüğüdür. Daha önce de söylediğimiz gibi ileriye dönüktür. Doğa canlıları gelenler ve gidenler olarak ikiye ayırır. Gidenlerin yüzü karanlığa, gelenlerin yüzü aydınlığa dönüktür. Bu yüzden yaşlılar açısından ölümcül, gençler açısından kendi iradelerine dayanmayan bir ayrılık vardır. Önce fark edilmeyen bu ayrılık, dalların gövdeden uzaklaşması gibi yavaşça gerçekleşir. Dallar gövdeden tamamen ayrılmasalar da ondan uzaklaşırlar bu onların suçu değildir. Gençlik neşeye, şenliklere, aydınlıklara, aşklara uzanır. Yaşlılık ise sona doğru ilerler. Birbirlerini gözden kaybetmeseler de artık birbirlerine sarılamazlar. Gençler yaşamın, yaşlılar mezarın soğuğunu hissederler. Bu zavallı çocukları suçlamayalım.
Sayfa 801
Mutlu olmak korkunç bir şey! İnsan halinden nasıl da memnundur! Onun kendisi için yeterli olduğuna nasıl da inanır! Yaşamın yanlışı hedefi olan mutluluğa yönelirken, gerçek hedef olan sorumluluk nasıl da unutulur.
Sayfa 799
Ne yazık ki bencilliğimiz ve sorumluluğumuz arasındaki bu korkunç mücadelede, sarsılmaz idealimiz karşısında, afallamış ve boyun eğmekten öfkelenmiş bir halde mevzimizi koruyarak, olası bir kaçış ve çıkış yolu arayarak geri çekildiğimizde, arkamızda bir duvarın sert ve kasvetli direnişi ile karşılaşırız! Kutsal gölgenin engel oluşturduğunu görmek!
Görünmezin acımasızlığı, ne büyük bir saplantı! 
Demek insan, vicdanın karşısında her zaman sorumludur.
Sayfa 753