İçimde pek hafif sigara dumanı gibi dağılmaya hazır bir hüzün, hayal sükutunun bıraktığı benek kadar mikroskobik bir düğüm yok değil. Sızlamıyor ama o noktayı ikide bir duyuyorum.
Üşümeyi aşağı yukarı hepiniz bilirsiniz. Titremek, içi katılmak, buz kesmek.. Hayır, asıl üşümek onlar değildir. Üşümek bir nevi yanmaktır. Bedenim kalmamıştı, yoktu. Yalnız içimi hissediyordum ve içimde yanarak tükenen bir yerimi ! Bu, galiba yüreğimdi.
Sevildiğini, sevdiğini anlatamayan, neşesini ve gönül çalkantısını belli edemeyen bir huyu vardı.
“Hayat kısa, günler yıllar inatlaşarak geçiyor. Artık bizim birlikte başka bir yere gidip mutlu olmamız lazım. “
