…Yüzünde kibirsiz bir prenses, ne olduğunu çok iyi bilen Niyaz tebessümü, masaya yanaşır kadehini kaldırır, şerefe der gibi,
"Quo vadis" derdi "Quo vadis..."
Anlamını biliyordu bazılarımız, birbirimize aktarmıştık.. Aramızda bir şifreye dönüşmüş gibiydi... Hepimiz anlamını biliyorduk ama cevabını bilmiyorduk... Bir an, kısa mı uzun mu “olduğunu bilemeyeceğimiz bir an sessizlik olurdu, gözlerimiz elimizdeki kadehe dikili kalakalırdık öyle... Şarkıcı kızın sesi sanki hepimizin cevabı gibi yükselirdi…
"Kimseye etmem şikâyet, ağlarım ben halime.”
Kadın polise değil kendine cevap veriyor, yıllardır aradığı cevabı bulmuş gibi. "Çünkü, " diyor bir an cümlenin geri kalan kısmını kafasında bir kez daha doğruluyor... yüzünde müsterih bir tebessüm, devam ediyor. "Çünkü
'Herkes Sevdiğini Öldürür."
Daha doğumlarından itibaren kendilerini, başkalarına sevgiyle bakmalarına göre tanımlamak üzere eğitilmiş olan kadınlar ne zaman "Bu kadar yeter!" diyeceklerini nasıl bilebilirler?