İnsan,hedefe ilerlemeyi sever,ulaşmayı değil;şüphesiz çok gülünç bir durumdur bu.İşin en hoş tarafı,insanın daha doğduğunda gülünç olmasındadır.İki kere iki dört formülü,yine de dayanılmaz şey doğrusu.Bana kalırsa iki kere iki dört,büyük bir küstahlıktır ve etrafa tükürükler saçan,elleri belinde,yol kesen bir külhanbeyinin ta kendisidir.İki kere iki dördün mükemmelliğine inanıyorum;fakat ondan daha üstün olduğuna inandığım şey,iki kere ikinin beş etmesidir.
İçimizdeki ‘Hira’lar diyorum ya o yüzden.
Kendine dön, ruhuna dön... Bir elinle diğerini sıkıca tut. Kendine tutun. Bir başkasından medet umma,
Rabbine dön. Önce kendini tamamla ardından yanına bir yoldaş ara.
Zira karşına çıkan kişi ne senden eksik nede fazla olacak bunu unutma!
Huzeyfe Mücahid Osmanoğlu