Sürekli olarak garip bir bozulma ve dağılma hali geçiriyordum. Öyle düşüncelere dalıyordum ki, bunlara kendim bile inanamıyordum. Bazen bir acıma hissi uyanıyordu içimde. Bu yüzden de aklım bana serzenişte bulunuyordu. Biriyle konuşurken veya çalışırken ya da farklı konularında söze karışsam duygularım başka yerde oluyordu çoğunlukla. Başka düşüncelerdeyken kendi kendimi ayıplıyordum içimden. Bozulup dağılan bir kitleydim. Sanki hep bu vaziyetteydim ve böyle olacağım: Acayip, uyumlu olmayan bir karışım...