Reklam
Tugay Beg yorumladı.
Yeni yazarlar keşfetmeye devam ediyorum. Bu kez durağımız şiir kitabı.
Gece neden saklar bazı duyguları?
Neden bazı aşklar gündüze çıkamaz da karanlıkta nefes alır?
İnsan bazen geceyi bir sığınak gibi görür. Sigara dumanının dağıldığı, yarım kalmış bir kahvenin soğuduğu, hiç gelmeyecek bir telefonun beklendiği o anlarda… Gece hem kaçış olur hem yüzleşme. Güray Barın’ın Geceye Bırakılan Şiirler’i tam da bu aralıkta duruyor. Kapının eşiğinden ne içeri adım atıyorsunuz ne de gidiyorsunuz. Araftasınız...
Bu kitap, bir ayrılığın coğrafyasını çiziyor bizlere. İstanbul’dan başlayan, Akdeniz’e uğrayan ve okyanusun öte yakasında son bulan bir yolculuk bu. Ama aslında gidilen yerler değil, taşınan duygular önemli. Kayıp bir aşk, tamamlanamamış cümleler, zaman geçse de değişmeyen bir özlem… Zaten mutlu aşk var mı ki?
Peki insan gerçekten iyileşir mi?
Yoksa sadece acısıyla yaşamayı mı öğrenir?
Bence alışırız.
Bu şiirlerde gece; yaraların kabuk bağladığı değil, kaşındığı bir zaman. Şair, acıyı süslemeye çalışmıyor. Aksine, “henüz iyileşmemiş” haliyle bırakıyor önümüze. Belki de bu yüzden bu kadar tanıdık geliyor. Çünkü hepimizin içinde, kimseye anlatamadığı ama gece olunca seslenen bir şeyler var.
Geceye Bırakılan Şiirler, bir iyileşme hikayesi değil. Daha çok kabullenmenin, olgunlaşmanın ve kendini yeniden aramanın şiirsel bir kaydı. Okurken bazı dizeleri değil, bazı geceleri hatırlıyorsunuz.
Bazı şiirler gündüze ait değildir.
Bazı acılar gerçekten sadece geceye bırakılır.
Tugay Beg yorumladı.
Belki de hangi çiçek olduğumuz, kalbimizin neyi sevdiğini anlatır...♡
