Tuğba Ak
@Tugbaak
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı çok sevmedim çünkü öyküler yarım kalıyor. Güzel bir başlangıç yapılmış öykülerde insanda merak da uyandırıyor ama bir son yok. Giriş bölümü var gelişme de bitiyor. Keşke bu yazarın okuduğum ilk kitabı bu olmasaydı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Üç bölümden oluşan kitabın birinci ve üçüncü bölümünü okurken çok yoruldum ve çok sıkıldım. Bu bölümler sayfalarca betimlemelerden oluşuyor. Betimlemeden beklentim direkt kafamda canlanmasıyken yazar öyle bir cümle yapısı yaratmış ki betimlediği şey asla kafamda canlanmadı. Betimlemeler için sürekli benzetmeler yapmış. Benzetme, kendisine benzetilenin daha iyi anlaşılmasına yardımcı olmak için varken burada benzeyen hep ön planda. Benzeyeni anlayamadığım için benzetilen hakkında fikir sahibi olamadım. Cümleler çok uzun ve bir cümlenin bir sayfa kadar sürdüğü yerler var. Bir cümleyi (yani bir paragrafı) defalarca okudum anlamak için. Olayı bir kez kaçırınca baştan başlamak gerekiyor bu da bizi cümlenin başına yani bir önceki sayfaya götürüyor. Okumak bu yüzden çok uzun sürüyor. İkinci kısım daha akıcı ve güzeldi. Diğer kısımlar gibi yorulmadım. Etkileyici yanı ise yazarın çıkarımları büyüleyici. Bazen insanların bildiği, hissettiği ama bunu başkasından duyunca “Aaa evet ya!” dediği çıkarımlar sürekli kitapta yapılmış. Bu çıkarımlar insanın kendi iç dünyasıyla ilgili. Bu yüzden kitaba bağlandım. Karakterlerin duygularının nedeni de bu çıkarımlar yardımıyla anlaşılabiliyor. Kafası rahat ve vakti olan okuyuculara tavsiye ediyorum.
İvan Sergeyeviç Turgenyev ile bu kitapla tanıştım. O kadar zarif bir anlatımı vardı ki kitap su gibi aktı, gitti. Kitaptaki her karakteri, her olayı kendi hayatımdan bildiğim için bir anı gibi okudum. Okuma alışkanlığı kazanmak isteyenler ya da yazarla tanışmak isteyenler için tavsiye edebileceğim bir kitap.
Kitabı uzun bir sürede okudum. Buna rağmen olaylar arasında bir kopukluk yaşamadım. Kitap okurken merak uyandırıyor. Bazen diğer sayfaya hızlıca geçebildim ama bazen de “Yeter artık!” moduna girdim. Karakterler uç özelliklere büründürülmüş. Kaba en kaba, zorba en zorba, hırsız en hırsız ve bencil en bencil… Peter Kien onca kitap okuyup insana dair bir duygu barındıramıyor. Bu kadar kitap okuyan bir kişide ilk aradığım özellik empati olurdu.Fildişi kulesinden dışarı çıkmadığı için sosyal pratikler yapmıyor. Çıktığında da tercih etmiyor. Bu durumun onun için avantaj ve dezavantajları var ama bence daha çok dezavantajları var gibi. Bütüne baktığımda ve okurken hep kapıldığım düşünce insanların yaşanan olay ve durumları kendilerine göre algılamasıydı. Evet, bu mevcut hayatta da olan bir şey ama kitapta bu durum da uçlarda yaşanıyor ve bu kadar da yanlış anlaşılmaz herhalde dedirtiyor. Kitabı sevdim ve biraz karmaşık hissediyorum. Bu his tuhaf ve güzel.
Kitap günlük bir dille yazılmış bu yüzden okurken ağırlık hissi oluşmuyor ve kısa sürede okunabilir. Daha şaşırtıcı bir kitap beklentisi ile almıştım ama okuyunca o hisse kapılmadım. Bunun sebebi kitabın 1963 yılında yayınlanması olabilir. O döneme göre oldukça şaşırtıcıdır elbette. 1963 yılından bu yana dünyada politika ve dünya görüşü olarak bir şeylerin değişmemiş olduğunu gördüm. Başka bir türle karşılaşılsa kitaptaki gibi bir senaryo yaşanacağı kanaatindeyim. Kitaptan üstü fazlasıyla kapalı bir otobiyografi olarak bahsedilmesi kitabı okuduktan sonra yazar ile bağdaştırınca çok üzücü oldu benim için.
