Hiç bir kitap hakkında kötü düşünce beslememeye çalışmak benim için çok önemlidir, çünkü kitapların ruhu olduğuna çoğu zaman inanırım. Ama kitap olmaya yakın olan ama kitap olma serüvenini henüz tamamlayamamış bu kitap için bu söyleyeceklerim herkese hitap etmeyebilir.
Kağıt israfını, çoğunlukla her sayfa sonunda düşündüğüm, şimdi buna ne gerek vardı zaten şurada da bundan bahsetmişti dediğim. Cümlelerin çok sık tekrar ettiği, ilk kitabın günahı olmaz diyerek yazarı belki affedebileceğim bir kitap oldu. Üzüntü çoğu yerde okuyana hissettirilmeye çalışılmış hatta diyebilirim ki çoğu satırda okuyana" hadi ağla "diye zorlama yapıldığını hissettiğim, samimi gelmeyen bir dili vardı.
Geliştirilebilir olması herkesi, kitap yazmak zorunda hissettirmesin. Dili, cümleleri, kelimeleri beni rahatız edecek derecede çok gelişmesi gereken bir kitaptı.
Herkes kitap yazmasın cümlesini yine tekrar edeceğim ki zihinlere kazınsın.
Ama böyle kitaplar da okumalıyız ki, iyi ile olan etkileşimimiz artsın, iyiyi kötü ile ayırt edebilelim:)