Tuğba
@Tugbaplt_
İnstagram/ @kendimceblog_
Yıldırım Beyazıt Üniversitesi
82 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
“Nenanne kelimeler kağıttan çıkıyor, koşup yapışıyor eteğime…” diyor, cümbezin kızı Hatice.
•Cümbez; adadır, Nenanne’dir, Hatice’dir, Eleni Nine’dir, Süleyman’dır, Bastiban’dır… Cümbez, gövdesinden ve köklerinden bile meyve veren ağaçtır.
•
•Bu kitap sayılı sayfasına derin hikayeler sığdırmış, Kıbrıs’ta, İngiliz sömürgesi döneminde Araplara satılan yaklaşık dokuz bin kızımızın hikayesi. Onlar avare kuşlar ve onların ait oldukları bir yer hiç olmadı. O kızlarımız; ait olmadıkları yerlerden sürülenler, saçları denize karışmış, hayalleri gemi direklerine tutunamamış…
•İşte kısacık kitabımız içinde bu kadar acı, ve hayat barındırıyor. Sayfa sayısına aldanmayın çünkü öyle hemen okunacak bir kitap değil, her sayfası her cümlesi tek tek sindirilecek türden.
•Hatice, Kıbrıs’tan Araplara satılan kızlarımızdan biri olarak karşımıza çıkıyor. Onun hikayesi, acısı çok derin ancak kendi acısına bir gün olsun dönüp bakamıyor. O acısını masallara inci inci diziyor, sözlere sarılıyor, balık oluyor, Gülcemal’e koşuyor oradan denizlere akıyor. Ve Hatice’miz Suların Sultanı, onun masalları yüreklerin sazı olup ne türkülerle dillere dökülüyor.
•Bu kitap ve kızlarımızın hikayesi, tarihi maziye karışmış ama susturulduğu derinliklerden o sesleri çıkartmamız gerekiyor. Bu kitaba ve bu kızların sesine mutlaka şans verilmeli. Hatice’nin hikayesi ve diğer kızlarımız maalesef bu hikaye gerçek. Ve isimlerin de yası tutulmalı, onlar da gömülmeli.
•
“Kilitlerin çok olduğu yerde anahtarları olan adam kendini kral gibi hisseder şüphesiz. Kralsınız şimdi, șu anda. Kral, sultan, bakan, vali... Adaleti olmayan elde, anahtar zulmün emrindedir.”
•
“Derviş donundaki avcılar varken gerçekler vurulup düşer. Vurulmayanın kanadı kırılır. Murdara müdara etmekten hayır gelmeyeceğinden Süleyman’a varıp olanı
Reklam
“Kazanmak için kaybetmek zorundasın.”
•
•Sıradan bir yaşamı olan postacı karakterimiz, ansızın günlerinin sayılı olduğunu öğreniyor. Tek seçeneği var; o da ölmeden önce yapılacaklar listesi yazmak. Ancak bunu yapacak hiçbir maddesi olmadığını fark eder. Peki ya bir seçeneği daha varsa? Karşısında, kendisinin başka bir versiyonuna bürünmüş şeytanı bulur. Ve şeytan ona bir teklif sunar: dünyadaki bir şeyi silmesi karşılığında, ekstra bir gün yaşama hakkı. Peki herhangi bir şeyi bir anda yok etmek,hiç olmamışcasına silmek o kadar kolay mı?
•İşte kitap boyunca karakterimizin yaşadığı bu ikileme şahit oluyor ve onunla birlikte sorguluyoruz. Biz olsak silebilir miydik, hayatımız dünya için bu kadar değerli mi, peki ya biz olmasak dünya ne kadar değişir?
•Hayatı ve varolanı sorgulamak adına tatmin edici ve konu itibarıyla ilgi çekici bir kitapla karşınızdayım. Edebi tatmin olma durumundan ziyade, bir solukta okuyabileceğiniz ve aynı zamanda çıkarım yapabileceğiniz bir kitap arıyorsanız bence buna bir şans vermelisiniz. Diğer hikayelerde görüşmek üzere.
“Kelimeler bizim dirilişimize aracı olurlar.”
•
Hiç düşündünüz mü? Kullandığımız tüm kelimelerin anlamını bilerek kullansak nasıl olurdu? Yahut kullandığımız kelimelerin bir gün yok olacağını bilmek nasıl bir his? Kim bilir şu an anlamını yitirmiş ne çok kelime vardır?
İşte Esme tam da bu soru üzerine yöneliyor. Bizi kimsenin önemsemediği, aktarılmayı ve öğrenilmeyi hak eden, ona göre mühim kelimelerle tanıştırıyor.
Bana George Orwell’in Hayvan Çiftliği romanında geçen şu sözü anımsattı: “Bazı hayvanlar eşittir ama bazıları diğerlerinden daha eşittir.” Ve ben de okurken bunu düşündüm bazı kelimeler eşittir ama bazıları ondan daha eşittir. Ve bu eşit olanlar nedense erkeklerin kullandığı kelimelerdir.
Olay örgüsü tam da Esme’nin, hazırlanan Oxford İngilizce Sözlüğü’nde eksik olan ‘cariye’ kelimesini keşfetmesiyle başlıyor. Ve bunun üzerine derin bir araştırmaya giriyor. Çünkü kadınların kullandığı ama yok sayılan tüm kelimelerin öğrenilmeyi hak ettiğini düşünüyor.
Gerçek hayat ve kişilerden yola çıkan kitabımızda, kelimelerle harmanlanmış hayatları inceliyor ve o dönemin penceresini aralıyoruz. Yazarın tarihi konuları bu kitap örgüsüne çok güzel yedirdiğini düşünüyorum. Sözcükbilimcilerin hayat verdiği kelimeler ışığında tarihin aydınlanması, o dönemin koşulları ve savaşın etkilerini de okuyoruz.
Yani aslında bu kadar olay içeriği olduğunu düşünmeden başladığım kitap, elimde o kadar güzel aktı ki, uzunluğuna rağmen okuması kesinlikle zor değildi. Bir şans verilmesi gereken bir kitap kesinlikle. Çoksatan kitaplara uzak olsam da Esme’yle ve Scriptorium’la tanıştığıma memnunum.
•
“Yeterince insan değişmesini isterse her şey değişir.”
•
“Meşgul bir günün, dertli bir zihne ya da yalnız bir kalbe ne kadar iyi geldiğini anlatamam.”
“İnsanların kafalarından neyin geçtiğini yalnızca Tanrı bilir.”
•
“Tanrı’nın insana, mutlu olmak için çok şey verdiğine ya da en azından mutsuz olmayacak kadarını verdiğine inanıyordu.”
•
Tüm karanlığın içinde bir umudun yetişmesinin hikayesi, Siyah Lale. Zihinlerin ve insanların sınırının olmadığını gözler önüne çok güzel seren bir kitapla karşınızdayım. Her şeyi olan, sakin ve kendi halinde yaşayan baş karakterimiz, kendisini bir anda olayların odağında buluyor. Bunun sebebi ise saf kötülüğün ve iblisin, insan ruhunda hakimiyet kurabilmesi diyebiliriz.
•
“Ama kötü fikirlerin ürkütücü yanı, şeytani zihinlerle yavaş yavaş yakınlaşmalarıydı.”
•
“Felaketler insanın içindeki saflığı yok ediyordu.”
•
“Kötülük insan ruhunu ele geçirdiğinde çok hızlı yol alıyordu.”
•
Kötülük,bir insanın ruhuna hükmettiğinde, size bulaşmaması mümkün değildir. Bu hikayede katıksız bir kötülük ve onun hayatlar üzerindeki etkisini okuyor ve hatta aslında seyrediyoruz. İnsanların düşünmemesi, sorgulamaması, hırslarına mahkum olması…
•
“Rosa, siz Tanrı’nın yarattığı en mükemmel canlısınız!”
Aynı zamanda tüm o karanlığın içinde sadece bir umut değil, bir aşk da şekilleniyor. Bu kitapta siyah lale sadece bir çiçek değil; özgürlük, direniş,umut, aşk, saflık ve inancın simgesi adeta.
İyi okumalar diliyorum.
“Felaket her zaman kötü değildir. Hoş felaketler de vardır. Yaşamak tam da böyle bir şeydir.”
“Nefret ettiğin birine, nefret ettiğini söylemek cesaret ister diye düşünüyorum. Kendi duygularını bilmeden yaşam süren birçok insan var.”
•Bu sabah ekran kaydırmak yerine bu kitaba başlamayı seçtim ve gerçekten akıcı bir dile sahip olduğunu söyleyebilirim. Bitirmek sanıyorum ki birkaç saatimi aldı. Bu benim Kore edebiyatına dair okuduğum ikinci kitap. Ve bende yine benzer duygular ,kurguyu anlamlandıramama- yarım kalmışlık, uyandırdığını söyleyebilirim.
•Ben Kore edebiyatını; edebi kaygı gütmeden, kafamı dağıtmak için veyahut iki ağır eser arası geçiş olsun diye okumayı tercih ediyorum. Pek benim kalemim değil. Çünkü genelde edebi olarak beni içine çeken, çok etkileyen kitaplar değiller. Konu itibarıyla ilgi çekici oluyorlar ve gerçekten sizi yine de bir süreliğine olduğunuz yerden götürüp yeni bir maceraya atıyorlar. En azından okuduğum iki kitaptan yola çıkarak kendimce yorumumu bu şekilde yapabilirim. Maalesef çok beğenemediğimi de eklemeliyim.
•Eğer okuma alışkanlığınız çok değilse ya da odaklanma problemi çekiyorsanız veya arada kafa dağıtmalık olacak şekilde, yolda vs. giderken okumak için ideal kitap tercihi olabilir.
•Ve kısaca kitabımıza değinecek olursam da ana karakterimiz Eunhu, annesi ile sahaf işleten, babasını genç yaşta kaybetmiş bir lise öğrencisi. Bir gün aynayı geri alabilmek umuduyla, karganın peşine düşmesiyle kendisini bambaşka bir dünyada buluyor. O dünya ise elbette Profesör Do’nun Göz Kliniği. Burada insanların gözleri kadar zayıflamış ruhları da tedavi ediliyor. Her ruhun bir gramı ve elbette her tedavinin bir bedeli var. Kitap boyunca biz de yaralı ruhlarımızı tamir ettirebilmek umuduyla bu klinikteki maceralara ortak oluyoruz. Klinikte
Reklam