Tuğba Yediköylü
@Tugbaydkylu
Biz hiçbir zaman yaşamayız, yaşamayı umarız.
Şu anda okuduğu kitap
“Şehirde garip bir değişim başlamıştı. İnsanlar artık gülümsemiyor, kimse kimseyle konuşmuyor, kimse penceresine bir çiçek koymuyor, hatta kimse rüya bile görmüyordu. Herkesin acelesi vardı, herkes sadece ‘önemli’ işlerin peşindeydi. Zaman tasarrufu yaptıkça aslında bambaşka bir şeyden tasarruf ettiklerinin farkında değillerdi: Yaşamlarından. Yaşamları gün geçtikçe daha zavallı, daha tekdüze ve daha soğuk oluyordu. Yüzleri asıktı, yorgundular ve gözlerinde o eski ışıltıdan eser yoktu. Şehir, içindeki insanlarla birlikte yavaş yavaş griye boyanıyordu. Toplum, nereye gittiğini bilmeyen ama sürekli koşan dev bir kalabalığa dönüşmüştü. Oysa bir sır vardı. Çok sıradan, çok basit bir sır… Bu sır zamandı. Zamanı ölçmek için saatler, takvimler yapmışlardı ama şunu unutmuşlardı: Zaman yaşamın ta kendisiydi. Ve yaşamın yeri yürekti. İnsanlar zamandan tasarruf ettikçe yüreklerindeki o sıcaklığı, yani yaşamı öldürüyorlardı. Ama hâlâ umut vardı; çünkü Ne kadar grileşirse grileşsinler, her insanın içinde o buz tutmuş tabakanın altında bir gün tekrar atacağı anı bekleyen o yürek hâlâ duruyordu.” -MOMO-
Reklam
“Eğer ölüm kaçınılmaz olmasaydı insan bütün yaşamını ondan uzak durmaya adayacaktı. Hiçbir tehlikeyi göze almayacak, hiçbir girişimde bulunmayacak, hiçbir işe el atmayacak, yeni bir şey bulmayacak, yeni bir şey yapmayacaktı. Yaşam sürekli bir uyuşukluk olacaktı. Evet kardeşlerim, Tanrı’ya bize ölümü armağan ettiği için şükredelim, çünkü yaşam ölümle anlam kazanıyor.”
Amin Maalouf – Afrikalı Leo
"Kim olduğunu anlayamayan birisi, kendini başkalarına nasıl anlatabilir?"
"Bakınca ne görmek istiyorsanız o hale getirin! Zaten insan ilişkisi denen şey bu değil midir?"
Reklam