Bu kitapla ilgili bir şeyler yazmamak bana kendimi fazlasıyla kötü hissettirecekti. Bu kitapla ilgili bir şeyler yazılmalı ,konuşulmalı. Bugüne kadar okurken en çok zorlandığım kitaptı. Dili mi ağır anlaşılmıyor mu? Hayır. Anlattıkları ağır, hazmedilmiyor.. Bazı kitaplar tokat gibi çarpar insanın suratına ve sizi o pembe dünyanızdan uyandırır. Mesleğim gereği ne kadar ensest ve istismara duyarlı olsam da benim bile mağdurların ve sanıkların ifadelerini okurken çok zorlandığım zamanlar oldu. Çoğu sayfada kitabı kapatıp öylece karşımdaki duvarı izledim. Kitabı okurken kendime gelemediğim ve bu insanlardan daha önce haberim olmadığı için kendimi vicdanen kötü hissettiğim zamanlar oldu. Bir çocuk nasıl kardeşini doğurur ? Nasıl hem anne hem abla olur? Kaldıramıyoruz belki acı geliyor, okumak istemiyoruz ama hepsi gerçek. Bizim gerçeğimiz. Konuşmaktan kaçındıkça kaçtıkça yok olmayacak. Okuduğum andan beri sürekli acaba şu an hangi çocuk bu durumu yaşıyor ve bizim elimizden hiçbir şey gelmiyor dediğim çok oldu. Hangi çocuğa elimizi uzatamıyoruz? Hangi çocuk çaresiz ve yardıma muhtaç ? Uyuyamadığım sürekli kalbimin sıkıştığı o anlar. Kitapta beyninizin almak istemediği o kadar da olmaz diyebileceğimiz o kadar şey var ki. Fakat bizim kitabın sayfasını kapatarak uzaklaştığımız o olayları küçücük çocukların yaşadığını hele bunların en güvendiği kişiler tarafından yaşatıldığını okudukça beynim duruyor. Burada size kitaptan kanınızı donduracak alıntılar yapabilirdim. Fakat yazmaya bile elim varmıyor o cümleleri hala beynim kabullenmiş değil. 'Ben çok hassasım böyle şeyler okuyamam içim kaldırmaz' diyenleri duyar gibiyim. Şimdi soruyorum size bunları yaşayan ve etkilerini bir ömür üzerinden atamayacak olan o minik masum kalplerden daha mı hassassınız? Yazara çok teşekkür ederim

Edebiyat