Tuğçe Karacaoğlu
@Tugcekaracaoglu
33 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Sevdiğim ve beni seven insanlarla birlikte yaşamak istiyordum. Mutluluk istiyordum. Yarını değil, bugünü istiyordum.
Reklam
Herhalde fikir çok uzun bir süre mayalandığından kalemi elime aldığımda kelimeler sel gibi aktı.
‘Kelimelerle hikayenin insanın kendini yeniden bulması için yollar, haritalar sunduğunu keşfettim. Edebiyatın insan hayatını ve aklını kurtarabildiğine gönülden inanıyorum artık.’
Kucağıma bir yaprak düştü. Ölü ve kahverengi. Tuttum ve o ana dek hiç bilmediğim garip bir empati hissettim. Belki de artık insanlarla empati kurduğum için her şeyle empati kurabiliyordum.
Parklar köpek gezdirmek için en yaygın kullanılan yerlerdi. Tam olarak doğal olmasına müsaade edilmeyen bir doğa parçası gibi. Tıpkı köpeklerin müdahale edilmiş kurtlar olması gibi, parklar da müdahale edilmiş ormanlardı. İnsanlar ikisini de severdi ve sevgilerinin sebebi büyük ihtimalle, nasıl desem kendilerine de müdahale edilmiş olmasıydı. Ama çiçekler güzeldi. Çiçekler, aşktan sonra, Dünya gezegeninin çıkardığı en iyi işti.
Reklam