Evet, deliler ve cellatları okuyorum. 250lerdeyim snrm ve bir şey sezdim. İlerde kırılacakmışım gibi bir his..gidip bile isteye spoiler yedim. Böyle bir şey var arkadaşlar, daha fazla kırılmamak için kendini alıştırıyorsun o olaya. Sanırım güven sorunlarım var...
Mutlu sonu garantileyip kırıcı yerleri okumayı daha "güvenli" buluyorum.
Karakterlere çok bağlanıyorum ben. Ana karakterle çok fazla empati kuruyorum. Ona yapılan bana yapılmış gibi kırıyor. Mesela yaptığı yanlış da olsa ölümüne savunurum ana karakteri. Toksik bir özellik ama beni anlayan anlar bence. Aşırı dolmuşum, fantastik ve uzun soluklu seriler böyle işte, bir haftadır diyarda yaşıyorum resmen.
Beni içinde saklıyordu, on yıllardır orada yaşatıyordu ama içini bana biraz olsun açmıyordu. Kapının eşiğinden bakmaya bile razıydım ama o kapıyı çarpıp çıkacağımdan o kadar emindi ki yaklaştırmıyordu.
Bilgi faydalıdır ama öğrendiğime memnun olduğum yegane şey devam et kelimelerinin gücü oldu. Devam etmek farkındalıktı. İyi hissettiğin zaman işleri yoluna koymak ya da yapman gerekenleri yapmak iş bile değildi. Önemli olan iyi hissetmediğin zamanlarda da işleri yoluna koymak ve yapman gerekenleri yapabilmekti. Asıl güç, iradeydi. İrade ise aklı kullanmanın en etkili yolu. Bunu anladığımda birden her şey kolaylaşmamıştı ama zamanla alışkanlık halini almıştı.