Tuğçe

Bu böyle gelmiş böyle gidiyor...
Geceleri evine bırakılıyordu. Güya gizli olarak yapılan bu müsaadeyi kaymakam, müddeiumumi ve ceza reisi ne kadar herkes biliyor ve bir şey demiyordu. Çünkü başka türlü olmasına imkan yoktu. Bu böyle gelmiş, böyle gidiyor ve kasabanın başında bulunanların aklı bile, Hürriyet'e ve onun getirdiği birkaç müsabak fikrine rağmen, Hilmi Bey'in oğlunun sahiden hapsedilebileceğini kabul etmiyordu. Hapishane ancak serseriler, köylüler ve aşağı tabakadan insanlar içindi; bir Hilmi Bey'in oğlu adam öyle öldürse bile, onlarla bir tutulamazdı.
Ters Köşe Final Sevenler Buraya!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯 Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir türlü anlayamadığı, bir türlü içlerine karışamadı ve bunu zaten asla istemediği bu insanlarla arasında çelik bir duvar gibi yükselttiği bu tebessüm, onun müracaat ettiği son çareydi. Kendini bu şehrin korkunç akıntısından, ancak etrafında ördüğü bu soğuk duvarla kurtaracağını sanıyordu. Ruhuna bir gülle gibi düşen ve orasını darmadağınık eden Kübra'nın hikayesini ve onun akislerini bu duvarın içinde saklamalıydı.
Hiç geçmeyen, hiç unutulmayan şeyler de var, beyefendi! Ölünceye kadar insanın sırtından atamayacağı şeyler de var...
"Bunu yapma. Denemeye devam ederken sakın kendini küçük görme. Pek çok insan denemez bile. Bir fark yaratamayacaklarına karar verir ve hiçbir şey yapmazlar. Denemek ise... en zor kısmıdır. Önemli olan başarmak değil, oraya varmak için denemektir."