Tuğçe Ergün
@Tugimsi
Reklam
Asıl bahtiyar, bir ömür boyunca hasretini çektiği şeye kavuşan değil, ona erişeceğini anladığı anda, saadetinin en yüksek noktasında bir 'Ah!' diyerek düşüp ölebilendir.
Bu memlekette yüzü gülen, bahtiyar insan yok mu ?
Niçin hep acı şeyler yazayım? Dostlar, yufka yürekli dostlar bundan hoşlanmıyorlar.
Bu kitaba nasıl bir inceleme yazabilirim diye çok düşündüm. Çünkü düşüncelerim baya karmaşık. Öncelikle kitap Zülfü Livaneli'nin 1991 yılında Orta Zekâlılar Cenneti ve 2010 yılında Sanat Uzun Hayat Kısa yazılarından derlenen 7 bölümlük denemelerden oluşuyor. Siyaset, insan, bireysellik, kitaplar ve edebiyat, siyaset, memleketteki günlük hayatlar vb. konuları okuyoruz.
Kitaba ilk başladığımda oldukça mutluydum Livaneli'nin siyasi duruşuyla ilgiliydi bu mutluluğum. Ilerleyen sayfalarda kendisiyle uyuşmadığımı farkettim. Hatta o kadar saçma sapan buldum ki düşüncelerini keşke okumasaydım bile dedim. Evet ülkede yozlaşma, aksak yanlar var ama abartmışsınız Zülfü bey. Ambulansa yol vermeyen kaç sürücü olabilir böylesine yardımlaşmayı seven bir toplumda. Batı, batı, batı... Erasmustan yeni dönen üniversite öğrencisine "selam" dediğimizde "orda böyle değil hi diyorlar" diyen tanıdıklarımız gibi bir dil anlıyorsunuz beni değil mi ? Türkçe'nin düzgün kullanılmamasından, kullanılan kelime sayılarının az olmasında yakınırken araya İngilizce kelimeler sıkıştırıp ve neredeyse her sayfada aynı konu hakkında aynı cümleleri okumak gerçekten sıkıcıydı.
Bu kadar olumsuz düşüncemin yanında yazarın bahsettiği ve not aldığım yazarlar, kitaplar oldu. Onlarada zamanla bakacağım.
Reklam