Tuğrul Tamer Onarı
@TugrulTamer
Bin kere tövbeni bozmuş olsan da...
Personayımdır.
Kelimelik oynayalım.
Şu anda okuduğu kitap
Şimdiye kadar okuduğum kitaplar arasında bir şeylere bakış açımı en ciddi şekilde değiştirmiş kitaptır.
Sonu da bir edebi eserde gördüğüm en orjinal, en muhteşem sona sahip.
Şiddetle tavsiye edilir. Okuyanlarla uzun uzun muhabbeti yapılır.
Reklam
Bu kitabı önerdiğim bir kişiye şu pasajı okutuyorum. Hayran olmamışsa okumasına gerek yok bence :)
"Arap İhsan (ecnebice bir kitaptan) rastgele bir sayfayı açarak Kubelik’in önüne koydu ve ondan birkaç satırı tercüme etmesini istedi. Kendisine gösterilen satırları defalarca okuyan Kubelik, yeterince karalama yaptıktan sonra tercümesini bir kâğıda temize çekip Arap İhsan’a verdi.
Fakat meyhanede okuma yazması olanlardan hiç kimse bu kâğıda ne kadar baktıysa da bir şey anlamayı başaramadı. Elden ele dolaşan kâğıt üç gün sonra mutfakta bulunacak ve bir dua olduğu sanılıp duvara asılacaktı.
Bu duvarda yarım asır bekleyerek sararıp solduktan sonra, Kefeli’nin İspanya’ya hicret eden torunu tarafından yadigâr olarak alınıp bir kitabın arasına konacaktı. Heyecanlı bir şövalye romanı olan bu eser, Sevilla’da, topraklarını kaybetmiş bir derebeyinin kütüphanesinde okunmadan on yıllarca bekleyecek, bir mirasyedi tarafından getirildiği İngiliz ilindeki bir mezatta otuz üç sömürge altınına müşteri bulacaktı.
Basit bir şövalye romanı için bunca paraya kıyan kişi, kitabı on yedinci yaş gününü kutlayan kuzenine hediye ettiğinde, hayatın anlamını arayan delikanlı bu romanın en heyecanlı yerinde, vaktiyle Kubelik adında bir itarafından karalanan o malum kâğıdı bulacak ve bu yazıların sırrını çözmek için Öküz Geçidi’nde şarkiyyat tahsil etmeye karar verecekti.
Gel gör ki otuz üçüncü yaş gününde bir aşk yüzünden intihar eden bu şarkiyatçının odasına giren yetkililer, ölümünden kimsenin sorumlu olmadığını belirten ve merhumun imzasını taşıyan sararmış kâğıdın arkasını çevirdiklerinde arap ve fars harfleri kullanılarak yazılmış o malum yazılara rastlayacaklardı.
Esrarı aydınlatmak için, bilgeliğin yedi sütunu adıyla nam salan bir eserin yazarına bu kâğıdı götürdüklerinde ise, bu zatın,
Her şeyden önce sonunda ne olduğunu veya olayların nasıl geliştiğini merak etmeden okunan bir kitap. Dolayısıyla odaklanılan tek olay Werther'in ruh halinin değişimi ve dış dünyaya olan bakışının geçirdiği başkalaşımı gözlemlemek.
Werther dünyaya bağlılığını doğa üzerinden anlatarak üzerimde bir William Wordsworth, bir Samuel Taylor Coleridge etkisi bıraktı. Tabi olaya müthiş yıkıcı (Werther'e göre) bir aşk, insanların birbirine ve kendisine anlamsız yaklaşımı gibi faktörler girince durum kendini yok etme arzusuna ve bunu haklı çıkarma çabalarına dönünce iş bu romantik şairlerin dünyayı bulduğu (tıpkı Werther gibi) eserlerini yansıtmaktan çıkıp daha karanlık ve umutsuz bir hale geliyor.
Bu noktada değişime sebep olabilecek ve kitapta herhangi bir işaretini göremediğim bir öğe daha var: Werther'in herhangi bir madde kullanımına yönelip yönelmediği.
İşlerin (ve ruh halinin) bu denli çabuk değişimi, bir olumsuzluğun (karasevda dahi olsa) yarattığı büyük tahribat ve Werther'de rahatlıkla gözlemlenebilecek karakter zayıflığı bende onun madde kullanımı ile yavaş yavaş yok olduğu izlenimini yarattı.
Tabi bunca fikrin ötesinde sağlam bir tokatın kendisinden esirgenmiş olması aslında tüm meselenin çözümlemesinde bir numaralı rolü oynuyor olabilir, o bambaşka bir konu.
