Öyle bir suçluluk duygusu var ki bende, yemeğin yemediğim yarısının bile kalbinin kırıldığını düşünüyorum. Böyle yaşamak kolay olmuyor elbette. İnsan, yaşamayı becerebilenlerin karşısında donup kalıyor. Yani merak ediyorum, insanlar nasıl oluyor da yaşamaya ara vermek istemiyorlar. Bana gelince, ara vermek bir yana, yaşamak istediğimden bile o kadar emin değilim.
İnsan anlaşıldığı yerde var oluyor, sevildiği yerde çiçek açıyor, değer gördüğü yerde gelişiyor ve en çok kendini bulduklarına bağlanıyor. Bazen bir söz, bazen bir şarkı, bazen de bir insan ya da hayvan..
Ne olduğu önemli değil. Önemli olan onda kendimizi bulmamız. Kendimizi bulurken yaşadıklarımız. O yüzden eğer bulduğunuz şeyler varsa şanslısınızdır.