Koç, ancak İsmail’in bedeli olduğunda kurbandır; yalnızca kurban olsun diye koç boğazlamak kasaplıktır.
Senin İsmail’in kimdir ?
Veya nedir ?
Makamın mı, onurun mu, mevkin mi, mesleğin mi, evin mi, bağın mı, araban mı, sevgilin mi, ailen mi, ilmin mi, maharetin mi, paran mı, güzelliğin mi ?
Bunu sen kendin bilirsin, her ne ise onu Mina’ya kendin getirmeli ve kurban için onu seçmelisin.. Ali Şeriati
Yarı gördüm bu gün xəndan оturmuş,
Yanağı tazə gül, reyhan оturmuş.
Yüzinə qarşu ğönçə güldügiçün
Səhər ağzına çalmış qan оturmuş.
Səninlə hüsn içində bəhs edənlər,
Necə peşman оlub heyran оturmuş.
Sənin simin zənəxdanına, ey dust,
Nə həddim var desəm, dəndan оturmuş.
Dоdağın çevrəsində qоşa xallar,
İki zəngi оna dərban оturmuş.
Sənin Leyli cəmalın görmək içün
Yоlunda Məcnuni-heyran оturmuş.
Xətayiyə nəzər qıl çeşmin ilən,
Qapunda sübhü şam giryan оturmuş.
——
Yâri bugün güler halde oturmuş,
Yanağı taze gül gibi, reyhan gibi oturmuş.
Gonca ona gülümsediği için,
Sabah kan sürmüş gibi kızıl oturmuş.
Onunla güzellik yarışına girenler,
Sonunda pişman olup hayran hayran oturmuş.
Ey dost, gümüş gibi çenesine bakıp,
“Diştir” demeye bile hâlim yok, öylece oturmuş.
Dudağının çevresindeki çift benler,
İki bekçi gibi başında oturmuş.
Onun Leyla yüzünü görmek için,
Yolunda Mecnun gibi hayran oturmuş.
Ey Hatayi, bir kez olsun ona bak,
Kapında sabah akşam ağlayıp oturmuş. Şah İsmail Hatayi