Sare
@TuruncuPanda
"İnsanlar kötüydü, kitaplara sığındım"
~Cemil meriç~
"Mazi daima mevcuttur. Kendimiz olarak yaşayabilmek için, onunla her an hesaplaşmaya ve anlaşmaya mecburuz." İşte her şey böylece başlar. Sisler arasından bir harf, bir sûret çıkagelir. Ramazan gelir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sessizliğin sese, sesin kelimelere, kelimelerin özgü manalara dökülmesi bir Ramazan boyu sürer giderdi.
Sonra büsbütün gelmez oldular.
Hiç sormadım. Bir türlü sormaya cesaret edemedim.
O sandalyelerin yetişmediği, konuşmaların ayakta alkışlandığı, geç vakitlerde kızarmış gözler, terli kırışık alınlar, sıkılmış yumruklarla yeminlerin verilip alındığı salon neden gittikçe tenhalaşıyordu?