Kafamı nereye çevirsem yalnızlığımla yüz yüze geliyordum sık ve kara ağaçlarla dolu bir yalnızlık ormanı.
Anladım ki bu dünyanın tek hakikati insanın yalnızlığıydı, ötesini anlamaya
çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır.
Enerjimizi söküp almayan, tam aksine içimizi dolduran; başlangıcında beklenti, sonundaysa memnuniyet olan bir gün. Bizi büyüten durumların olduğu, büyümekten
doğan umudun yeşerdiği, güzel insanlarla yapılan anlamlı konuşmaların çiçek açtığı bir gün.
Hepsinden önemlisi bedenin keyif sürebildiği, zihnin kabullendiği bir gün. Ben böyle bir gün ve böyle bir gün geçiren insanların resmini çizmek istemiştim.
Kitaplarda okuduğum güzel hikayelerin, kitapların içinden çıkıp hayatlarımıza dökülmesini sağlamak istiyorum. Kendi hayatım etrafında gelişen hikayelerin de, başkalarına anlatılabilecek güzel hikayelere dönüşmesini umuyorum.