Kübra
@Turuncukubra
Çocuklarının bağları kendisinden yavaş yavaş çözülecek, nihayet bütün çocuklarla babaların aralarında açılan uçurumlar, onlar arasında da —hatta şimdiki bağların samimiyetine oranla daha büyük bir boşluk bırakarak— açılacaktı. O zaman bu boşluğun yanında, yalnız, ara sıra yalnızlığına teselli vermek için uğrayan çocuklarının birkaç tebessüm sadakasıyla terk edilmiş kalp ısınmayarak, o yalnızlığın bütün kar parçaları hayatının sonuçsuz kalmış fedakarlıklarını kalın bir kefenle örterek, evet, yapayalnız kalacaktı.
Demek ki can çıkmayınca, insandaki onur ve intikam duygusu da çıkmıyordu.
Kafeste korkudan aklını kaçırmak üzere olan çocuğun, bir anda milyonlarca insanı öldürmeye yetkili olması, ölümü bile anlamsız, sıradan ve olağan kılmıştı.