Bağırsam sesimi duyan olur mu? Hiç sanmıyorum. Çünkü ben yıllardır kendi içime doğru bağırıyorum ve kendi sesimden sağır olmuş haldeyim. Etrafım insan dolu ama ben, hiç kimsenin bilmediği bir dilde konuşuyor gibiyim. Derdimi anlatsam, geçer diyecek herkes. 'Takma kafana' diyecekler. Sanki ben bu acıyı kendim isteyerek tutuyormuşum gibi, sanki bu dert bir kıyafet de üzerimden çıkarıp atabilirmişim gibi.
Hiç kimse, insanın kendi zihniyle baş başa kalmasının ne kadar korkunç olduğunu bilmiyor. Düşüncelerim birer dikenli tel gibi sarıyor beynimin etrafını. Her çözüm yolu bir çıkmaza giriyor, her umut ışığı daha karanlık bir tünele giriyor.
Anlaşılmamam acının kendisinden daha çok yakıyor canımı. Birinin sadece yanımda durup, hiçbir şey söylemeden omzuma dokunmasına o kadar ihtiyacım var ki...
Ama herkes kendi telaşında, herkes kendi gürültüsünde. Ben ise sessizce yok olup gidiyorum.