Tyler Durden
@Tylerf1
127 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Marie Antoinette’in acımasızca söylediği iddia edilen “ekmekleri yoksa pasta yesinler” sözlerinin gerçekte nasıl olduğunu Mainz Üniversitesi’nde dört yıl boyunca araştırdık. Ben bu olaya inanmadığımı defalarca söylemiştim. Bir akşam Mainz’dayken Wiltrud Ziegler yanıma geldi ve bu tarihi olayın iç yüzünü keşfettiğini söyledi. Fransa’nın 1780’li yıllarda sıkça yaşadığı açlık yıllarından birinde akşam yemeğine oturulmuştu. Sarayın önündeki meydanda toplanan kalabalık, ekmek diye bağırışıyordu. Marie Antoinette yemek salonunda aranır, ama ekmek bulamaz ve masanın üstündeki pastayı işaret ederek, “ekmek yoksa, neden aşağıdaki yoksul insanlara bu pastayı vermiyoruz?” der
Bu kitabın ne özelliği vardır ki, ilk basımından neredeyse elli yıl sonra Amerika’da (1965) ve hemen hemen aynı dönemde (1964) Almanya’da yeniden yayımlanmıştır? Gerçekte, bu kitap -sansasyonel bir havaya bürünmeyen- bir ifşa kitabıdır. Fakat ifşaları insanın doğal eğilimlerine, insanın kendi, imgesine öylesine aykırıdır ki, yayımlanışından uzun bir süre sonra bile hâlâ yepyenidir ve entelektüel düşün tarafından hâlâ özümsenememiştir. Lippmann, modern dünyada insanların nasıl bilgi edindiği, yargı oluşturduğu ve buna göre davrandığı hakkında kendimizi nasıl rasyonelce kandırdığımızı ortaya koyar: Gerçekliği nesnel bir biçimde kavrayabilmek için, medyadan da yararlanarak, bilim adamları gibi sürekli bir çaba, cesaret ve hoşgörüyle gözlemleyerek, düşünüp yargılayarak kanaat oluşturduğumuz sanısı doğru değildir.
Suskunluk sarmalı kavramına göre, dışlanma korkusu duymayanlar ya da dışlanmayı göze alanlar toplumu değiştirme olanağına sahiptirler. Rousseau, “alay edilmeye ve ayıplanmaya katlanmayı öğrenmek zorundayım” diye yazmıştı.2 Mutluluğun kaynağı olan ve insanların kendilerini güvende hissetmek için gereksinim duydukları uzlaşma, geleceğin yolunu döşeyen marjinalleri, sanatçıları, bilim adamlanni ve reformcuları dehşete düşürmektedir.
Descartes yeni bir kamuoyu oluşumunda suskunluk sarmalı sürecinin rolünü sezgisel olarak keşfetmiştir. Bu olayda kendine bir yer edinmek söz konusudur; ya da günümüzde şöyle de söylenebilir: Filozof Descartes ününü yaymasını bilmiştir. 1640 yılında Meditationes de Prima Philosophia
[Felsefenin Temel İlkeleri Üzerine Düşünceler] adlı eserini “Sorbonne’un yüce ve bilge hocalarına” diye başladığı bir mektupla Sorbonne’a yollar. Toplumdaki saygınlıklarına işaret ederek, onlardan kendi eseri için bir “kamu tavsiyesi” yazmalarını rica eder. “Bu ricam, diğer aydın ve bilge insanların da sizin yargılarınıza katılmasını sağlamakla kalmayacak, aynı zamanda karşıt görüşteki insanların cesaretini kıracaktır, hatta tüm parlak beyinlerin desteklediğini gördükleri bu görüşleri anlayamamış izlenimi yaratmamak için onlar da bu düşüncelere katılacaklardır”.