Tyler Durden
@Tylerf1
126 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Mutezile, Eşari ve Maturidilik aklı vahyin hizmetinde kullanmışlardır. Ancak aklın, nass karşısında nerede duracağı konusunda farklılık arz etmişlerdir. Maturidi daha dengeli bir akılcılıkla, aklın iyi ve kötüyü ayırt edebileceği ama bir teklifte bulunma yetkisinin sadece vahiyde olduğu şeklinde bir açıklama getirmiştir.
Reklam
İmamı Azam’ın mezhebinde itikadi prensipler yalındır. Burada temel sorun günahlar konusundan kaynaklanır. Tüm mezhepler
de bu konudan çıkmıştır. Ebu Hanife halifeyi İslam toplumlarının doğal önderi olarak kabul ederek, teolojik tartışmaların önünü
keser. Böyle olunca Şia’nın ‘Ebubekir, Ömer, Osman zalimdir’ yaklaşımına fırsat vermez. Haricilerin ‘Hazreti Ali, Allah’ın hükmüyle hükmetmediği için kafirdir’ tezini bertaraf eder.
Evet, felsefecilerin bu ilim dalında bir tür zulüm ve haksızlık irtikâp ettikleri doğrudur. Onlar, bir taraftan burhan (kesin delil) için şartlar ileri sürüyorlar; kesin bilginin ancak belli şartlar yerine getirildiği takdirde ortaya çıkabileceğini söylüyorlar; diğer taraftan, dinî konularda konuşmaya gelince, kendileri tarafından konulmuş bu şartlara bağlı kalmaya gerek duymuyorlar. Din alanında konuştuklarında bu şartları olabildiğince gevşek tutuyorlar.
Matematik ilimlerine bakıp onları inceleyen kişi, onlarda gördüğü inceliklere, kuvvetli delillere hayran kalır. Bu itibarla felsefe hakkında hüsn-i zan besler. Felsefecilerin sahip olduğu bilgilerin bütününün açıklık ve kesin delile dayanma bakımından tıpkı matematik gibi olduğunu düşünmeye başlar. Sonra bu kimse, felsefecilerden birinin küfür yolunu tuttuğunu ya da Allah’ın sıfatlarını inkâr ettiğini veya ağza alınmayacak laflarla dinî hafife aldıklarını işitebilir. Bu durumda şöyle düşünmesi de beklenebilir: “Din hak olsaydı riyaziyeyi bu kadar incelemiş olan bu büyük adamlarca malum olurdu, gizli kalmazdı.”
Reklam