Taylan Bulut
@Tyln_Bulut
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
57 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Harika bir kitaptı diyerek başlamak istiyorum. Bu aralar özellikle sosyal medyada ayfer tunç için "geveze" deniyor. Onun alametifarikası bu zaten, onu bu gevezeliği nedeniyle severek okuyorum.
Bir ailenin 4 kuşak kadınlarını okuyoruz (anneannenin annesi, anneanne, anne ve kız). Başkarakter kız, onun ağzından hem kendi hem de ailesinin kadınlarının açmazlarını, yaşadıkları vurucu zorlukları ve hayata direnişlerini çok etkileyici bir dille anlatmış yazar. 4 kuşağın da birbirinin ayak izlerine basarak benzer yollardan gitmeleri beni çok etkiledi. Farklı şekillerde hayata direnmeleri, erkeklerden darbeler yemeleri, yine de var olma işini becerebilmeleri çok ama çok vurucuydu.
"Kapak Kızı" gibi bir üçlemeye dönüşeceğini düşünüyorum bu kitabın. Özellikle eyşan ve esme'nin belki "Yeni Osman" diyebileceğimiz E.'nin hikayelerini müstakil bir kitapta okuyabiliriz.
Okuyun, okutun derim
Reklam
Bu kadar büyük beklentiyle başlayıp da bu kadar büyük hayal kırıklığı yaşadığım bir eser olmadı sanırım. Konu çok şey vadediyor ama gel gör ki yazarımız bu kitabı propaganda aracına çevirmeyi tercih etmiş. Sürekli ve farklı karakterlerin ağzından Doğu'nun Batı zulmüne uğradığından bahsediliyor. Herkes bundan şikayetçi... Bazı yerleri atladım artık çünkü sürekli aynı şeyler tekrarlanıyordu. Mantıksızlık da çoktu, mesela dünyanın kaderini etkileyecek bir operasyona acemi bir ajan gönderen Süslü ya da dünyanın en köklü örgütlerinin yetiştirdiği ajanların sürekli emirleri sorgulaması gibi. Daha az karakter, daha az propaganda ve daha kısa bir romanla edebiyatımızda güzel bir yer edinebilecek bu romanın harcandığını düşünüyorum, yazık olmuş.
Mario Vargas Llosa'dan okuduğum ilk kitap oldu Teke Şenliği. Ve diğer kitaplarının da önünü açtı diyebilirim.
Eser, Dominik Cumhuriyeti'ni 31 yıl boyunca diktatörlükle yöneten Trujillo dönemini merkezine alıyor. Yazar kitabın büyük kısmını kendi içinde üçe ayırmış: Trujillo'nun gözden düşmüş adamlarından Agustin Cabral'in kızı Urania'nın hikayesi, Trujillo'nun son günleri ve iç dünyasının hikayesi ve Trujillo'ya suikast düzenleyen kişilerin hikayesi. Her bölüm kendi içinde dallara ayrılıyor da diyebiliriz. Böylece hem Teke'nin diktatörlüğünün ayrıntılarını hem de onun yakınındaki insanların hayatlarını öğreniyoruz. Yer yer fazla mı uzatmış acaba diye düşünsem de yazar ustalığını sergilemiş bu eserde. Hem dönemi harika yansıtmış hem de bu dönemin tüm huzursuz ediciliğinin iliklerimize kadar işlemesini sağlamış.
Tek Kelimeyle Müthiş
"Vakıf"la başlayıp "Vakıf ve Dünya" ile biten uzun maratonun öncesini anlatan kitabı bir çırpıda okudum. Öncelikle şunu söylemem lazım ki bu seri kesinlikle ama kesinlikle yayımlanış sırasına göre okunmalı, diğer türlü serinin bütün tadının kaçacağını düşünüyorum.
Aslında "Vakıf ve Dünya"da hikayenin gidişatından mutsuz olmuştum, sanki önceki kitapları ve oradaki birçok fikri çöpe atmış gibi gelmişti Asimov. Ama bu kitapla her şeyi rayına oturttu ve beni yine mest etti. Geçen kitabı okuduktan sonra olayların gidişatından büyük sürprizleri çıkartabiliyorsunuz ama yine de kitap elinizden düşmüyor ve çoğu şeyi çıkarmış olsanız da hala şaşırabiliyorsunuz, beni en çok mutlu eden durum bu oldu. Kitap biterken hala şaşırabilmek. "Vakıf ve Dünya"dan sonra vakit kaybetmeden okumanızı öneririm.
çok büyük bir hayal kırıklığı
İdeal edebiyat bu mudur?
Bu merdiven iniyor mu yoksa çıkıyor mu?
Çok büyük bir hayal kırıklığı oldu. "Bekleyişi anlatan bir kitap, çok çıplak, çok gerçek" diye anlatılan, tanıtılan bir eser ancak ne bekleyişteki çıkmazlar size hissettirilebiliyor ne de bu çıkmazlar çıplak bir şekilde verilebiliyor.
Birbirinden alakasız, bağlantısız cümleciklerle oluşturulan kurgular umarım edebiyatı daha fazla ele geçirmez.
Reklam