Mevlana: Şems, neden ne kadar çok anlarsam, o kadar çok yalnızlık hissediyorum?
Şems: Çünkü hakikat, insanı beyhude (boş) kalabalıktan ayırır. Herkesin derinde kalmaya gücü yetmez.
Mevlana: O halde insan kalbini kime emanet etmeli?
Şems: Sadece sözlerini değil, sessizliğini de anlayan birine.
Mevlana: Ya hiç kimse anlamazsa?
Şems: İşte o zaman Allah kafidir; bazı kalpleri sadece gökyüzü anlar.