Uğur Ünver
@Ugurunver
Şair - Yazar.
Karanfiller Dağılıyor ve Karanfiller de Solar Şiir Kitaplarının yazarı.
Hoşgeldin
Hoş Geldin
Gül dalında hayallerim
Ateşlerinden atlıyorum umutlarımın
Kırlarda uçuruyorum uçurtmamı
Yüzümü yıkıyorum, soğuk sularında çayın
Taşların altından çıkan böceklerle selamlaşıyorum
Hoş geldin bahar, diye fısıldıyorum eğilip kulaklarına
Mezarlıklarda toplanıyoruz yemek yiyor, çay içiyoruz
Taşlarını ellerimizle siliyoruz mezarların
Kavuşuyoruz nazlı bahara
Dağlar yeşil elbisesini giymiş
Çiçek kokularını çekiyoruz, zatürre olmuş ciğerlerimize
Dileklerimizi asmışız ulu ağacın dallarına
Beklediğimize değmiş, ölmeden kavuşuyoruz bir kez daha
Kazıyoruz tırnaklarımızla adlarımızı, gövdesine ağaçların
Köklerine evler, arabalar, taşlardan
Sarı güneş ısıtıyor sırtımızı
Kara kış gözyaşı uzaklaşırken
Hoş geldin Hıdırellez, diyor tahtacı Türkmen Kadın
Bebekler henüz uykudalar...
Mevsim
Sen benim akıp giden nehirlerimsin
Yüreğimde sıcak bir ağustos güneşi
Kışları çığ olup, her şeyi silip süpüren kar gibisin
Zor bu yalnızlıkta içimizi açmak sana ve yıldırımlar
ekseriyette kolay geliyor bana
Boş ver, yalanı her yerde sever bunlar
Bu girdap rüzgâr, fırtına ne güzel
Ama biliyorsun, annesi kadar sevmezdi geceyi
Belasını arayan sonbahar!
Kurallar Değişmiyor
Her cümlenin sonunda bir tek yüklem öldürüyor. Gizli öznesi kelimelerin, sen çıkıyorsun. Kaldırım taşlarını bedavaya satın almış garipler.
Doğanın kanunu bu, güneş bedava doğuyor ve sadece batıdan batıyor... Su akıp yatağını buluyor tabi. Akacak kan damarda durmuyor.
Her hastaya ambulans gelmez, dikeni yüzünden güller ölüyor. Çiçekler sadece dallarında canlı, parklar çocuklarla güzel. Sorsan bir de çöpçülere, yapraklardan onlar nefret ediyor...
Nasıl Olurdu Ama?
Zeytin ağaçlarının mis gibi kokularını art arda, aksıra tıksıra çekmek veremli ciğerlerimize, yağmurun altında sırılsıklam ıslanmak, birbirimizin ellerini bırakmadan.. Kemoterapiden yığılmış bedenlerini kurtarmak gül yüzlü çocukların, bir de kadınları koridorlarından hastanelerin...
Ve hayat nasılsın şimdi? İşte gerçekten yaşanıyorsun, böyle doğru düzgün hayal edilince, meyveler başka tatlı, kuşlar çeşit çeşit öyle değil mi?
Vay be! Yeşilin kaç tonu varmış? Anlıyorsun, şöyle sıyrılıp savaşlardan bakınca etrafa kaçarken… Ağustos böceği çalarken, karınca da onu dinlermiş ne güzel... İnsanların uydurmasıymış, yalanmış ağustos böceği değilmiş tembel ve karınca değilmiş dargın...
Gün başka renk, ağaçlar başka türlü şimdi. Akarsular, şelaleler bir başka kıvrılıp uzaklaşıyor, bütün bu baş döndüren hayatın sonunda sesi bir kadının, toprağa karışıyor...
Bu filmin sonunda tek ağlayan o oluyor ve ona herkes “Anne” diyor… “Anne, biz masum çocuklar ölmesek ne olur?”
Cephede Tam Siper
Bir cephede yığılmışız sessiz. Barut kokar her taraf. Yıldızlar sanki çok yakındalar. Ağustos böcekleri serenat yapar. Sevgilim, seni en son ne zaman gördüm? Sanki unutulmuş duygular...
Mektubun yağ, pas içerisinde, yazdıkların silinse de her okuduğumda ezberlediklerim yeniden yazılıyor yüreğime...
Bin bir umutla doğanları gömüyor istihkâmcılar... Elbiseleri ve mektupları yakıyorlar... Külleri dağılıyor omuzlara...
Kalk borusu çalar, savaş meydanı kan gölü, mevzilerde bekler çocuklar... Anasının sevmeye kıyamadığı öksüz çocukları, bir gün mutlaka Anadolu Kartalı’nın sesiyle güzelim, uyanacaklar!