Belki de uzun yıllar sonra, onu terk etme vakti gelir, "o zaman da buna üzülürüm!" dedim; insanın kendi acısını sevmeyi isteyerek, bütün mutsuzluk zirvelerinde aslında bir haz olduğunu bilerek, kendi yarasını kasten kurcalama ihtiyacı duymasına kadar varan o kötücül duyguya kapılmadan duramamıştım.
Eğer birinin doğası doğuştan böyle güzel, Tanrı tarafından şekillendirilmiş gibi olursa, onun bir gün kötüleşebileceğini düşünmek fikri bile olanaksız gelir insana.