İnsanın özündən qorxması duyğusunu yeni kəşf etmişdim. Bu heç bir qorxuya bənzəmirdi. Sanki içimdə yarımçıq böyümüş uşağa xəyanət etmişdim. Ona verilən sözlərin, göstərilməyən sevginin səbəbkarı mən idim.
Keçmişin bizdən aldıqları bəllidir, gələcəyin isə bizə nə gətirəcəyini bilmirik. Ona görə də bu günümüzü bacardığımız qədər dəyərli etməliyik. Nəticədə, çox qısa ömür yaşayırıq. Nəzərə alsaq ki, Həvva almanı yediyi üçün bura göndərilmişik, məncə, həyatda dərin nəsə axtarmaq mənasızdır. Yaxşı insanlar tanımalı, yaxşı yeməklər yeməli, yaxşı xatirələr yaratmalıyıq. Bu qədər sadə!
Demək "hər anın öz hökmü var" ifadəsini boş yerə işlətmirlər. İnsan öz əməli, hərəkətilə özünə olan sevgini ən ali, ən ağlasığmaz nöqtəyə belə ucalda bilərmiş.