Kadir
@Ulkk7
Aü-felsefe
Erzurum
İstanbul
3 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Reklam
“Daldım ücra bir kuytuya. Karanlığın kendisi aidiyetim oldu. Soğukluk yüreğime yerleşti, kir ve pas yüzümün ana maddesine dönüştü. Kaçmanın kurtuluş olmadığı yollarda yürüdüm; yaşam ise üzerime örtülmüş kokuşmuş bir ceset gibiydi. Ne kadar uğraşsam da onu üzerimden atamadım.
Her değişim bir etki yaratmıyor. Bazı insanlar çürümeye mahkûm doğuyor sanki. Sömürgenin kuyusunda inciler vardı ama görünen her şey yasaktı. Tanrının gazabı, attığım her çığlıkta biraz daha büyüdü. Var olmanın nefreti gözlerimi kör etti, kulaklarımı sağır bıraktı.
Sevimli hikâyelerin içinde herkes kahraman olmak ister. Bana düşense kötü karakter olmaktı. Günahın bütün renklerini üzerime geçirdiler ya da ben kendim giydim, artık farkını bilmiyorum.
Sessizlik aradım ama hep gürültüye koştum. Belki bu da başka tür bir intihardı. Bir çare olmalıydı; insan kendini bu kadar derine gömüyorsa bir çıkış yolu da olmalıydı. Ama yoktu.
Ben doğumun lekesiydim. Dünyaya kötü bir simge gerekiyordu; ben o rolü üstlendim. Sonunda da bunun cezasını çektim.”
K.Ü
Hayatta hiçbir şey uğrunda ölmek için istenmez . Her şey yaşamamız için olmalıdır . Hatta bira ileri gideyim , kendi yaşamamız için …
Yüreğimin yazı bitti. Yüzümde taşıdığım tebessümün güneşi battı çoktan. Herkes yalancı bir ışığın yarattığı karanlığı izledi yalnızca; kimse derimin altında yeniden beliren eskiyi görmedi. Belki de olacak olan buydu.
İnsan en çok kendinden uzaklaşamıyor. Her şey değiştirilebilir sanılıyor; insanlar, şehirler, alışkanlıklar, hayatlar… Ama geçmiş öyle değil. Geçmişin tozunu hiçbir gemi karaya taşıyamıyor. Suya dökülse bile çözülmüyor, çekilmiyor, insanın içinde ağırlaşarak kalıyor.
Ben bir yanılgının ürünüyüm. Doğmak da yaşamak da zihnime sandığımdan daha fazla yük bıraktı. Düşüncelerim yüzüme istemediğim izler çizdi. Zaman, bana ait olmayan çirkinlikleri yüzüme yamadı sanki.
Her gün gafil avlanıyorum. Her saatin, her dakikanın acemisiyim. Var mı yok mu belli olmayan zayıf bir gölge gibi yaşıyorum. Kötü yazılmış bir oyunun güçsüz karakteri gibi; ilk açığa çıkan, ilk deşifre edilen, ilk elenen hep ben oluyorum.
Ve ölüm… Belki sadece konuşmanın bittiği yerde verilen kısa bir soluktur. Ateşin içine sinmiş duman gibi; rüzgâr nereye savurursa oraya giden, heyecanını kaybetmiş, vurulmuş ve ifadesiz kalan bir şey.
K.Ü