Mutlu Özçelik
@Ultum
Aydın 1976'da doğdum. Bedenim Trabzon, ruhum İstanbul'da yaşar. Okumak için fırsat oluşturuyorum, fırsat buldukça yazıyorum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Elli dört bölümden oluşan tek bir şiirden mütevellit kitap. Aşk gibi bireysel konuyla devrim gibi sosyal konuyu harmanlamış. Tekrar tekrar okunası dizeler var. Bölümler arasında epigraflar da kullanılmış. Özgün bir şiir kitabı.
Reklam
Bir kadın dağlarda olağanüstü bir fanusun içinde kalır. Şeffaf duvarlarla çevrili bir alanda Vaşak isimli bir köpek, Bella isimli bir inek ve bir kedi ile yaşama mücadelesi verir.
Bir kadın doğada tek başına erkeksiz yaşayabilir mi sırusunun cevabını verir. Yırtıcıların en fenası insan olmayınca bu pekâlâ mümkündür.
Hayatın tekdüzeliği, zamanı takvime sığdırmanın gereksizliği ve yaşamak için çalışmak gerektiği vurgulanmış. Anlatıcı günlük meşaleleri sürekli tekrarlayarak hayatın aslında ne kadar basit olduğunu göstermiş.
Yine de hayat toplum içinde daha güzel.
Fatma Nur Uysal'ın on beş öyküsünden oluşan kitap "Duasını zırh bildiğim anneme..." şeklinde ithaf edilmiş.
Mutluluğun hikâyesi olur mu diye meşhur bir soru vardır. Sevinçler alânen söylenir. Paylaşması güzeldir. Hele hele bizi çekemeyenler varsa daha bir keyiflidir. Ancak insanı bir köşeye çeken dertler anlatılmaz, öyküye dönüşür. İlla ki yaşanacak diye bir şey yok. Sanatçı, çevresindeki var olan ve muhtemelolumsuzluklara duyarlı bir yapıya sahiptir. "Miyase Çıkmazı"nda yazar toplumda hayatın sillesini yemiş, kabuğuna çekilmiş, geçmişiyle hesaplaşan, acısını yaşayan insanları ele almış.
Evlilik hayali kuran bakkalın gerçekle yüzleşmesi, iftiraya uğrayanın inzivaya çekilişi, hayatta kalabilmek için kuma gitmeye razı olmak, engelli oluşun getirdiği dışlanma hâli, çocuğu ölen bir kadının acısı, aile kavgasının çocukta bıraktığı iz gibi kendimize yanıp görmediğimiz fakat toplumda yer alan sıkıntılar.
"Ses-sizlik" öyküsünde korkularını yenebilen bir karakter diğer öykülerden farklılık taşır.
Öyküler genellikle iki katmandan oluşmuş. Anlatılan zaman kısa bir andan oluşuyor. Anın içinde geriye dönüşler yer alıyor. Hayattaki bir kesitin travmaya dönüşünü gösteren öykülerde bazen bir kapının "küüüüt" diye çarpılışı bazen de kapı zilinin çalınışı anlatılır.
Yazarın kendine özgü güzel benzetmeleri metinlere zenginlik katmış.
"Oyalamış durmuş. Annem de oyalacanak kadar oya biliyormuş." ( Tığ )
"Yarı felçli çocukluğumu bir çuvala koyup üzerine taş bastırmıştım." ( F/elek )
Alzheimer hastası bir adamım küçük sarı kâğıtlara yazılmış notlardan oluşuyor.
Oğlunun adı Adem. Adem'i altı yaşında hatırlıyor. Sürekli yanına gelen oğlunu başka biri sanıyor. Yabancı uyruklu kadın bakıcısı var.
Alzheimer olan birinin düşncelerini uzun uzadıya yazmak zor iş. Bu zorluğu Murat Gülsoy gibi biri kotarabilirdi ancak.
Dokuz yaşında Alman bir çocuğun hayata bakış açısını görüyoruz. Bruno hayatı kendi çerçevesinden görür. Yaşamayan bilmez. Out With esir kampındaki çocukları istedikleri gibi oynayan, mesut bir şekilde yaşayan insanlar olarak görür. Yahudi arkadaşı Shmuel ile telin iki yanında sohbet ederler. Shmuel üzerinden olaylara karşı cepheden görürüz.
Ablası Gretel gerçekten umutsuz vakadır. Bruno'ya göre sıkıcı biri olması yönünden okuyucuya göre ise gittikçe zalime yanaşmasından.
Bruno'nun annesi ancak ilaçlı içkilerle tahammül edebilir. Babası ise hem karargah komutanlığına yükselmenin hem de kendisine verilen göreve sadık olmanın gururunu yaşar.
İkinci Dünya Savaşı'ndan bir kesit sunulurken yazarın gerçekçi tutumu okuyucuyu yönlendirmemesi açısından çok değerli.
Reklam