Tanzimat’ın ilk romanlarında karşıt iki kadın tipi vardı. Benim “kurban” ve “ölümcül kadın” dediğim bu tipler Gilbert ve Gubar’ın melek ve canavar tiplerinin özelliklerini taşırlar. Kurban tipi masum, namuslu, yumuşak başlı, uysal ve kendini erkeğini mutlu etmeye adayan genç kadın olarak çizilmiştir romanlarda. Şemsettin Sami’nin “Taaşşuk-ı Talat ve Fıtnat” adlı romanının kahramanı Fıtnat, Namık Kemal’in “İntibah”ındaki Dilaşup, Ahmet Mithat’ın “Felatun Bey ile Rakım Efendi”sindeki Canan, Sami Paşazade Sezai’nin “Sergüzeşt”indeki Dilber, erkek yazarların ideallerindeki melek huylu, güzel ve erkek egemenliğini severek kabullenmiş kadınlardır. Tanzimat romancılarının işlediği karşıt tip ölümcül kadın ise, erkeğin egemen olduğu toplumda otoriteye başkaldıran bağımsız kadını temsil ettiği için melek değil, bir şeytan olarak sunulur okura.