“Ben acılar denizinde boğulmuşum,
İşitmem vapur düdüklerini, martı çığlıklarını
Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni,
Duyarım yosunların benim için ağladıklarını.
Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime
Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını
Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle
Bütün gemiler söndürmüş ışıklarını.
Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma
Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek
Baksana; herkes içime dökmüş artıklarını.
Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa
Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse
Yılların içimde bıraktıklarını...”
"Bir sabaha daha uyanabilmeyi isteyen insanları hiç anlayamadım."
Her gün bir şeyler biraz daha sert bastırıyormuş gibi geliyor omuzlarıma. Artıyor hüzünlü olan ne varsa gitgide. Yoruluyorum fazlasıyla. Büyümek sancısı gibi bir şey olsa gerek. Ne yapacağımı bilemiyorum.
24.02.17-00.56