Umay
@Umayyumay
Şu anda okuduğu kitap
17-18 yaşındaki Umay bu kitabı çok severdi ancak artık 25 yaşında!
Akıcı ve betimlemeleri güçlü bir genç yetişkin romanı.
Karakterimiz Anna lise son sınıfı okumak için Atlanta’dan Fransa’ya gidiyor ve en güzel zamanlarını bize de çok güzel aktarılan Paris’te geçiriyor. Türkiye için hayal güzellikte bir deneyim.
Hayatının devamını, ev’in bir yer değil de kişi olduğunu erken zamanda deneyimliyor ve ev’ini Paris’te buluyor.
Herkes’in ev’ini bulabilmesi dileğiyle…
Çizgili Pijamalı Çocuk okuduğum ve izlediğim halde kitaplığımda olmayan kitaplar arasındayken bu kitabı gördüğümde merakıma yenik düşüp hemen almıştım.
Su gibi aktı ve içimi yaktı.
Gretel’in 91 yaşındaki haliyle bize anlatılan öyküsünün en güzel yanı gerçek bir insan gibi iyi ve kötü tüm iç dünyasının açıkça anlatılması.
Okurken zaman zaman ona kızıp ardından kıyamadığınız olabiliyor.
Ne diyebilirim ki savaşın kazananı yok…
Bu savaşın izlerini bir de Gretel’den dinleyin derim.
Ayrıca, Selam Bruno umarım ablana kavuştuğun için mutlusundur.
Kitap fuarında bir anda görüp almaya karar verdiğim ve iyi ki almışım dediğim inanılmaz güzel bir kitap. Kesinlikle çok daha fazla popüler olmalıydı diye düşünüyorum.
Eğer kitabı satın almayı düşünerek bu incelemeyi okuyorsanız ya da sadece gerilim seven bir okuyucuysanız lütfen bu kitabı alın, pişman olmayacaksınız.
Karakterimiz Alessia geçmişine sünger çekip mutlu bir yuva kurmuş, ancak geçmiş her zaman olduğu gibi bir şekilde geçmemiş ve meydana çıkmış.
Geçmişinden gelen arkadaşı Sarah ile ilgili hatırladıkları doğru mu? Çocukluğunun ilaçlarla ve psikolojik travmalarla mahveden yetişkinler yüzünden tüm taşları bunca zaman ve tedaviye rağmen yerine oturtamıyor mu?
Korkunç yetişkinlerin mahvettiği psikolojileri inanılmaz ters köşelerle yazan yazarımız Casey Kelleher’a bence kocaman bir alkış diyorum. Kendisinin diğer kitaplarını muhakkak okuyacağım.
Spoiler olabilir:
Sevgili Sarah, ailesinin gün ışığı
Çok üzgünüm, umarım Alessia’nın kalbinde sonsuza dek yaşarsın. Kısacık ömründe ona ettiğin arkadaşlığın tarifi yok. İyi ki vardın.
Yemek yapmayı ve yemeyi çok seven bir Gastronomi mezunu olarak bu kitap benim hiç bilmediğim bir alanda ufkumu açtı diyebilirim. Tahmin bile edemeyeceğim bir hastalığı bana tanıttı ve ciddiyetini fark etmemi sağladı. İnsana psikolojisi neler yapabiliyor inanılır gibi değil.
Lexi’nin anoreksiyası gerçekten geçmişinde
kurulan cümleler ve ailesi ile mi oluştu? Oysa ki onu ne kadar da çok seviyor ve destekliyorlardı.
Bazen hayatta iyi gittiğini düşündüğümüz ilişkiler iyi gitmez, sevdiğimizi düşündüğümüz insanlara her zaman doğru iletişimle yaklaşamayız. Bazen sevdiklerimize istemeden zarar verebiliriz, annesi bile yapabilir insana bunu.
Hayatta neyin karşımıza nasıl çıkacağını bilemiyoruz. Birilerine çok yakın olmamız onlara iyi geldiğimiz anlamına gelmeyebilir.
Okuyup bu hastalıkla ilgili daha bilinçli olmalıyız.
Bu kitabın filmi var mı bilmiyorum. Eğer olsaydı başarılı bir yapım ile çok başarılı olabilirdi.
Çevremde kitap okuyan daha çok insan olsaydı ve bu kitabı hepbirlikte okuyup üzerine sohbet etseydik çok keyifli bir sohbet olabileceğine eminim.
Ne yazık ki çevremde kitap okuyan, özellikle de bu tarz klasik eserleri okuyan pek kimse yok.
Yazarın anlattığı ansızın gelen, bulaşan, çoğalan, yayılan ve elbet bir gün yok olan körlük hayatta birçok durumla özdeşleştirebileceğimiz fikir diyebilirim.
İnsanın her şartta yeniden yolunu bulup yaşama tutunmasını konu alan bir bilimkurgu filminin gerçeğe yansımasını andırıyor.
Ayrıca bana, pandemide gösterilen videolar ve anlatılan hikayeleri de hatırlattı. Sonuçta körlük de bir salgın.
Kitapta, kör olmayan görme kabiliyeti bayrağını taşıyan ‘doktorun karısı’ ise herkeste en derinde ya da yüzeyde olan sabit bir inanç olabilir ya da yaşanılan her şeyin izlendiği bir göz de diyebiliriz. İşte bunu tartışmak isterdim.
Okudum ve yeni bir kitaba başladım ancak hala bazı anlarda bu kitap üzerine düşünmeye devam ediyorum.
Lütfen siz de öyle yapın.
Keyifli okumalar.
